Njëzet e dyvjeçari Glenvud Erl Pajsher po festonte njëzet e një vjetorin e një shoku. Pas disa bareve, u nis drejt banesës së shokut për të vazhduar. Gaboi derën. U përpoq të hynte, pronari i shtëpisë thirri policinë.

Kur mbërriti polici Shon Ferell, Pajsheri ishte ulur në tarracën e pasme. Ferelli i urdhëroi të tregonte duart dhe të shtrihej. Sipas prokurorisë, Pajsheri ngriti duart dhe u nis drejt tij - nga rreth gjashtë metra. Polici qëlloi dy herë në gjoks.

E gjitha kjo është regjistruar me kamerën në trupin e policit. Nuk ekziston version i dytë i ngjarjes; ekziston një regjistrim.

Versioni që nuk qëndroi

Ferelli më vonë i tha një polici tjetër se „tipi e sulmoi, bërtiste dhe nuk donte të shtrihej“. Regjistrimi nga kamera tregon të kundërtën. Prokuroria është kategorike: „Kjo nuk ishte përdorim i ligjshëm i forcës vdekjeprurëse.“ Polici kishte edhe mjete jovdekjeprurëse, përfshirë elektroshokun, të cilin nuk e përdori.

Ferelli u dorëzua të martën. Dorëzania është caktuar në 75.000 dollarë, seanca e ardhshme është më 10 shtator. Ai akuzohet për vrasje me dashje.

Kamera si dëshmitari i vetëm

Vlen të ndalemi te një detaj. Pa regjistrimin, kjo do të ishte fjalë kundër asgjëje - një polic që pretendon se u sulmua, përballë një të riu që nuk mund të flasë. Pikërisht raste të tilla me dekada përfundonin pa akuzë, sepse versionin zyrtar nuk kishte kush ta kundërshtonte.

Kamerat në trup nuk e hoqën përdorimin e forcës vdekjeprurëse. Por hoqën mundësinë që ajo të mbetet e pakundërshtuar. Ky është dallimi mes një akuze për vrasje dhe një raporti që askush nuk do ta lexojë.

Prindërit e Pajsherit e përshkruan djalin si „shumë të kujdesshëm dhe plot dashuri“. Në ditët në vijim duhej të kthehej në fakultet.