Prokuroria norvegjeze të mërkurën kërkoi që Marius Borg të mbetet edhe katër javë në paraburgim me byzylyk elektronik. Masa skadon më 7 shtator, dhe ai nuk do ta ankimojë. Avokati i tij Petar Sekuliq thotë se klienti vazhdon të pretendojë se nuk ka rrezik përsëritjeje të veprës, „por duke pasur parasysh situatën me funeralin e ardhshëm, pranon të mbetet në paraburgim“. Lexojeni edhe një herë atë fjali. Një njeri që me muaj kërkon të lirohet, papritur vetë pranon të mbetet i mbyllur - pikërisht në javën kur shteti përcjell mbretin.

Marius Borg është 29 vjeç dhe është djali që mbretëresha Mete-Marit e lindi para se të martohej. Është në paraburgim që nga fillimi i shkurtit për shkak të rrezikut të veprave të reja ndaj ish-të dashurës së tij. Në mesin e qershorit u dënua me katër vjet burg për 34 vepra, dy prej tyre përdhunime; për dy akuza të tjera përdhunimi u lirua. Vendimi nuk është i formës së prerë. Pavarësisht gjithë kësaj, në ditët pas vdekjes së Haraldit V ai ishte mes atyre që mbanin arkivolin e mbretit.

Ky është vendi ku e drejta dhe familja përplasen, ndërsa policia norvegjeze gjeti një zgjidhje që në Ballkan do të ishte faqe e parë me javë të tëra. Policia i miratoi një varg daljesh: më 27 gusht, një ditë para se mbreti të ndërronte jetë, e vizitoi atë në Spitalin Kombëtar pasi gjendja i ishte përkeqësuar papritur. Pastaj mori leje të ishte në pronën mbretërore Bygdøy dhe në Pallatin Mbretëror, që së bashku me Hokonin, Ingridin dhe nipërit e tjerë ta bartte trupin e Haraldit deri te kapela.

Avokatja e policisë Oda Karterud e shpjegoi këtë në një email për mediat norvegjeze: „Në përgjithësi, ekziston mundësia e lirimit nën mbikëqyrje elektronike për arsye të ndryshme. Nuk është e pazakontë të miratohet dalje në rast vdekjeje të një të afërmi të ngushtë.“ Formulimi është i përsosur dhe pikërisht prandaj vlen të vihet re. Ajo që vlen për çdo të burgosur në Norvegji, këtu vlen edhe për një njeri që nuk ka as pikë gjaku mbretëror, por është nip në gjithçka përveç prejardhjes.

Mariusi mori leje të marrë pjesë edhe në funeralin shtetëror të mërkurën, më 9 shtator. Atë ditë në Oslo do të mblidhen krerë shtetesh dhe delegacione të huaja që vijnë të nderojnë monarkun që sundoi tridhjetë e pesë vjet dhe të përshëndesin mbretin e ri. Mes tyre, me byzylyk në këmbë, do të jetë edhe një njeri i dënuar - sepse familja vendosi se aty është vendi i tij.

Më interesantja në gjithë historinë nuk është Mariusi, por fakti se sistemi nuk u shtir se ishte i shurdhër. Shteti norvegjez as nuk e fali, as nuk e fshehu. E mban të mbyllur, por i lejon ta varrosë njeriun që e rriti. A do të ishte fare e mundur një ekuilibër i tillë te ne - apo do të shndërrohej menjëherë në një komunikatë partie?