Qeveria e Xhorxha Melonit nesër mbush 1.413 ditë në pushtet. Me këtë bëhet qeveria më jetëgjatë në historinë e Italisë, një ditë më shumë se qeveria e dytë e Silvio Berluskonit, e cila u mbajt 1.412 ditë, nga qershori 2001 deri në prill 2005. Ende në maj qeveria italiane ishte e dyta në atë listë. Nesër është e para.

Në një vend ku jetëgjatësia mesatare e qeverisë matet me muaj e jo me mandate, katër vjet pushtet i pandërprerë janë anomali statistikore. Italia pas Luftës së Dytë Botërore ndërroi dhjetëra qeveri. Kjo është hera e parë që dikush e duron gjithë atë periudhë pa iu shpërbërë koalicioni i vet.

Numrat me të cilët lavdërohen

Partia „Vëllezërit e Italisë“ për 4 shtator përgatit një tubim në Bari, kurse lista me rezultate është tashmë e paketuar: shkallë punësimi 63,2 për qind, papunësi 5,8 për qind, mbi 21 miliardë euro tatime të ulura, eksport i rritur për 2,7 për qind në periudhën 2022-2025 dhe i tejkaluar pragu prej 643 miliardë eurosh, kurse dallimi në yield-et e obligacioneve italiane dhe gjermane ka rënë nën 80 pikë bazë.

Kjo e dhëna e fundit është më interesante se të gjitha të tjerat së bashku. Dallimi në yield-e është çmimi që tregu e arkëton për rrezikun - sa më i vogël, aq më pak investitorët frikësohen se diçka do të shpërbëhet. Italia me dekada paguante primë pikërisht për shkak të paqëndrueshmërisë politike.

Ajo që nuk është në listë

Njoftimet për jubile si rregull i lënë jashtë humbjet. Reforma e drejtësisë dështoi në referendum në mars. Reforma kushtetuese me të cilën duhej të ndryshohej mënyra e zgjedhjes së kryeministrit nuk kaloi. Pra, dy projektet më ambicioze të kësaj qeverie nuk kaluan - kurse rekordi megjithatë qëndron.

Kjo është poenta që vlen të nxirret. Jetëgjatësia dhe suksesi nuk janë e njëjta gjë. Qeveria e Melonit mbijetoi jo sepse i realizoi të gjitha objektivat, por sepse nuk u shpërbë - që në kushtet italiane është aftësi më vete.

Te ne qeveritë zakonisht i çojnë mandatet deri në fund, prandaj jetëgjatësia nuk habit askënd. Por pyetja që rrallë shtrohet është e njëjta si në Romë - çfarë ka mbetur e ndërtuar kur të hiqen njoftimet për sukses? Stabiliteti është kusht për punë, jo zëvendësim i saj.

Meloni merr rekordin, kjo është e pakontestueshme. A merr edhe trashëgimi është pyetje krejt tjetër, dhe asaj nuk do t'i përgjigjet një tubim në Bari.