Tajvani të hënën do të bëjë atë që asnjë shtet deri tani nuk e ka bërë me qëllim: do e ngadalësojë internetin e vet. Jo për shkak të defektit, jo për shkak të atakut - por për të shikuar çfarë do të ndodhë me njerëzit kur lidhja dobësohet. Kjo është ushtrim, pjesë e një manovre ushtarake dhjetëditore. Dhe është një nga gjërat më të matura që ndokush ka bërë kohët e fundit.

Të njëjtën ditë ushtria tajvaneze simuloi mbrojtjen nga një zbritje desantore kineze në Penghu - një ishull që është më pranë Tajvanit vetë sesa bregut kinez. Strategët tajvanezë e shohin si objektivin e parë: merr Penghun dhe fiton një bazë për dronë e raketa nga e cila i gjithë ishulli të është në dorë. Nuk është teori konspirative, kjo është geografi.

Interneti i ngadalësuar është testi më i rëndë

Ushtria mund t'i ushtrojë zbritjet sa të dojë. Nëse qytetari nuk e di si të telefonojë, si të paguajë, si të marrë informacion kur rrjeti bie - asnjë plan mbrojtjeje nuk mban. Prandaj autoritetet paralajmëruan paraprakisht çfarë nuk do të përfshihet: bankomatet, semaforët, thirrjet drejt shërbimeve urgjente, telefonia fikse dhe interneti fiks mbeten jashtë ushtrimit.

Domethënë, ndokush u ul dhe bëri një listë të atij që duhet të punojë edhe në scenarin më të keq. Kjo është diferenca mes një shteti që përgatitet dhe një shteti që shpreson.

Pyetja që mbetet këtu

Tajvani i hedh poshtë pretendimet territoriale kineze dhe përsërit se vetëm banorët e ishullit mund të vendosin për të ardhmen e vet. Ky është qëndrim që në Ballkan dëgjohet i njohur - subjekt i vogël, fqinj i madh dhe pyetje e vazhdueshme se kush ka të drejtë të flasë në emër të kujt.

Por ajo që vlen të vidhet nga Tajvani nuk është retorika, por metoda. Ata testojnë si funksionon shoqëria kur prishet diçka bazë. A e di ndokush tek ne fare se çfarë bie e para kur bie rrjeti?