Tayvan pazartesi günü, bugüne dek hiçbir devletin bilerek yapmadığı şeyi yapacak: kendi internetini yavaşlatacak. Arıza yüzünden değil, saldırı yüzünden değil - bağlantı zayıfladığında insanlara ne olacağını görmek için. Bu bir tatbikat, on günlük askeri manevranın parçası. Ve son zamanlarda birinin yaptığı en aklıselim şeylerden biri.

Aynı gün Tayvan ordusu, Çin sahiline değil Tayvan'ın kendisine daha yakın olan Penghu adasına yapılacak bir Çin amfibi çıkarmasına karşı savunmayı simüle etti. Tayvanlı stratejistler burayı ilk hedef olarak görüyor: Penghu'yu al, tüm adayı menzile sokan bir drone ve füze üssü kazan. Bu bir komplo teorisi değil, coğrafya.

Yavaşlatılmış internet daha zor olan sınav

Ordu çıkarma tatbikatını istediği kadar yapabilir. Vatandaş ağ çökerken nasıl arayacağını, nasıl ödeme yapacağını, nasıl bilgi alacağını bilmiyorsa hiçbir savunma planı tutmaz. Bu yüzden yetkililer nelerin etkilenmeyeceğini önceden duyurdu: bankamatikler, trafik ışıkları, acil servis çağrıları, sabit telefon ve sabit internet tatbikatın dışında kalıyor.

Yani biri oturmuş ve en kötü senaryoda bile çalışması gereken şeylerin listesini yapmış. Hazırlanan bir devlet ile umut eden bir devlet arasındaki fark bu.

Burada kalan soru

Tayvan Çin'in toprak taleplerini reddediyor ve yalnızca adanın sakinlerinin kendi geleceklerine karar verebileceğini yineliyor. Bu, Balkanlarda tanıdık gelen bir konum - küçük bir özne, büyük bir komşu ve kimin kimin adına konuşma hakkı olduğuna dair sürekli bir soru.

Ama Tayvan'dan çalmaya değer olan şey retorik değil, yöntem. Temel bir şey bozulduğunda toplumun nasıl işlediğini test ediyorlar. Burada ağ çöktüğünde ilk neyin düştüğünü bilen biri var mı acaba?