Gjithçka filloi me një gungë të vogël që Uill Riv e preku në prill. Reagimi ishte ai që e njohin shumica e burrave: s'është gjë, do të kalojë. Nuk kaloi. Gazetari tridhjetekatërvjeçar dhe korrespondent i ABC News, djali i Kristofer Rivit, Supermenit më të njohur të ekranit të madh, tani bëri të ditur se muajt e kaluar është trajtuar nga kanceri i testikujve - dhe se është i pastër.

Te mjeku shkoi vetëm për shkak të këmbënguljes së bashkëshortes, Amanda Dubin. Ekografia tregoi një masë, dhe mjekët vendosën që testikuli të hiqet. Pastaj erdhi lajmi më i keq: sëmundja ishte përhapur në nyjat limfatike në bark. Më 10 qershor Rivi qëndroi gjashtë orë në tavolinën e operacionit për t'ia hequr shumicën e nyjave të prekura. Në tre prej tyre u gjet kancer.

Më 6 korrik filloi kimioterapia - dy cikle, me seanca që zgjatnin nga rreth nëntë orë, bashkë me ftohjen e skalpit që të mos i binin flokët. Pasuan dhimbje në kocka, djersitje natën dhe mpiksje gjaku. Cikli i dytë përfundoi më 31 korrik, ndërsa më 8 shtator mjekët i shqyrtuan analizat e fundit dhe konfirmuan: nuk ka kancer. „Sot me lehtësim njoftoj se arritëm në cak, dhe ky kancer është në pasqyrën e prapme“, shkroi Rivi.

Spitalin nuk e zgjodhi rastësisht. U trajtua në Memorial Sloan Kettering në Nju Jork, i njëjti institucion ku nëna e tij, aktorja dhe këngëtarja Dejna Riv, luftoi me kancerin e mushkërive - dhe e humbi betejën. Kristofer Rivi, i paralizuar nga qafa poshtë pas një rënieje nga kali, vdiq kur Uilli ishte 12 vjeç. Dy vjet më vonë vdiq edhe Dejna.

Rivi thotë se këta muaj në një farë mënyre i jetoi jetët e të dy prindërve: si nëna e tij, luftoi me kancerin, e si babai i tij, varej nga ndihma e bashkëshortes. „Isha atje me bashkëshorten time, e cila që nga dita e parë më kujton nënën time, tani në rolin e bashkëshortes dhe kujdestares“, tregoi ai.

Prandaj edhe del në publik me një histori që e mbajti në fshehtësi. „Të shikoja nga afër si prindërit e mi i kthenin fatkeqësitë në diçka plot shpresë la vulë të thellë në jetën time dhe në mënyrën si përpiqem ta jetoj“, thotë Rivi. Mesazhi është i thjeshtë: dëgjojeni trupin, dhe gungën mos e lini te „do të kalojë“.

Tani e tutje do të shkojë në kontrolle të rregullta për të ndjekur nëse sëmundja do të kthehet. Por mësimi më i rëndësishëm nuk është mjekësor. Sa burra do të shkonin te mjeku për diçka të vogël që nuk dhemb - nëse në shtëpi nuk do të kishte dikë që të këmbëngulë?