Njëmbëdhjetë shtëpi mbretërore dhe mbi njëzet lidera botërorë u mblodhën në Oslo për të përcjellë mbretin Harald V. Arkivoli, i mbuluar me flamurin mbretëror, kaloi nga Pallati Mbretëror deri te katedralja e Oslos mbi një rimorkio, ndërsa pas tij ecte mbreti i ri Haakon VIII me motrën e tij Marta Luize dhe me fëmijët Ingrid e Sverre. Turma nëpër rrugë heshtte. Ajo heshtje është ajo që mbeti e shënuar nga ajo ditë.

Lista e të pranishmëve lexohet si katalog i fisnikërisë evropiane. Suedinë e përfaqësonin Karl XVI Gustav, Viktoria, Karl Filip, Sofia dhe Magdalena me Chris O'Neill. Nga Jordania erdhën Abdullahu II dhe Rania, nga Monako Alberi II dhe Sharlen, nga Holanda Willem-Alexander dhe Maxima me princeshën trashëgimtare Amalia, nga Belgjika Filipi dhe Matilde, nga Spanja Felipe VI dhe Leticia, nga Danimarka Frederik X dhe Meri me princin Kristian. Edhe Luksemburgu, Japonia dhe Greqia kishin njerëzit e tyre në kortezh.

Mes shtatëmbëdhjetë kryetarëve të shteteve ishte një emër që e ndryshon peshën e gjithë pamjes: Volodimir Zelenski. Presidenti ukrainas kaloi një ditë jashtë luftës së tij për t'u radhitur me monarkë dhe presidentë. Aty ishin edhe Shtajnmajer, Nauseda, Sandu, Karis, Begaj, Pavel, Rinkevics, Stubb, Kavelashvili, Tasulas, Navrocki e të tjerë. Pesë kryeministra, mes tyre danezja Frederiksen, suedezi Kristerson dhe francezi Lekorni.

Nëse doni të shihni si duket fuqia e butë që nuk harxhon asnjë plumb, shikoni atë kortezh. Norvegjia është vend me pesë milionë e gjysmë njerëz. Një varrim arriti të sjellë në të njëjtin vend lidera që mes vete nuk shihen prej javësh. Asnjë samit nuk punon aq efikas sa një arkivol.

Dy gratë që humbën më shumë nuk ecën në këmbë. Mbretëresha Sonja, 89 vjeç, e ndoqi kortezhin me automjet, bashkë me Mete-Marit, e cila po shërohet pas një transplanti mushkërish. Kjo nuk është imtësi protokolli - është kujtues se nën të gjitha shiritat dhe dekoratat ka një familje që varros një njeri.

Një detaj e lidh të gjithë ceremoninë me të kaluarën. Karl XVI Gustav i Suedisë është i vetmi monark që ishte edhe në varrimin e babait të Haraldit, mbretit Ulav, në vitin 1991. I njëjti njeri, dy breza, tridhjetë e pesë vjet dallim. Formula e ceremonisë ishte pothuajse e njëjtë si atëherë - vetëm delegacioni ndërkombëtar u rrit.

Një ditë më vonë Haakon VIII dhe Mete-Marit dolën në ballkonin e pallatit si mbret dhe mbretëreshë për herë të parë. Duartrokitjet dhe lotët poshtë ishin për dy njerëz që e trashëgojnë punën pikërisht në çastin kur Evropa ka më së paku durim për simbole. A do të thotë ende diçka një monarki e tillë në vitin 2026? Oslo dje dha një përgjigje që vështirë injorohet.