Pesë tankerë iranianë të goditur, një i fundosur. Komanda Qendrore Amerikane njoftoi se forcat e saj goditën katër anije në Gjirin e Omanit dhe edhe një tjetër te ishulli Hormuz - pasi Irani dy herë brenda dy ditësh u përpoq të godasë një shkatërrues amerikan me raketa balistike.

Pamjet video që i publikoi CENTCOM e tregojnë tankerin M/T Riesco duke u djegur dhe duke u fundosur në Gjirin e Omanit. Mesazhi nga pala amerikane është se ekuipazhet morën urdhër t'i braktisin anijet para goditjeve dhe se asnjë ushtar amerikan nuk është plagosur. Pra: nafta digjet, njerëzit janë hequr mënjanë, ndërsa lufta zhvillohet përmes anijeve tregtare.

Hakmarrja nuk shkoi drejt Uashingtonit, por drejt Amanit

Irani nuk goditi mbrapsht anijen amerikane. Lëshoi raketa drejt Jordanisë, duke pretenduar se objektivi ishte baza ushtarake Muafak Salti. Ushtria jordaneze njoftoi se mbrojtja e saj kundërajrore kapi 20 predha balistike dhe shkatërroi 18, ndërsa dy ranë në zonë të pabanuar pa viktima.

Këtu ia vlen të ndalemi. Jordania nuk është palë në këtë përballje - atje ndodhet baza e dikujt tjetër, dhe kjo mjafton që vendi të marrë njëzet raketa për një mëngjes. Ballkani e njeh këtë logjikë përmendsh: kur të mëdhenjtë grinden, i pari që paguan çmimin është fqinji që nuk ka të drejtë vote.

Hormuzi sërish është valuta

Njëri nga tankerët e goditur ishte katër milje larg ishullit Harg, gryka eksportuese e naftës iraniane. Një tjetër u godit te Xhasku në Gjirin e Omanit. Të dyja ekuipazhet u shpëtuan. Nga pala iraniane erdhi edhe kërcënimi për sulme ndaj tankerëve te portet e Bahreinit dhe Kuvajtit, me mesazh për të gjitha ekuipazhet të evakuohen menjëherë.

Sekretari i Shtetit Marko Rubio e tha këtë më hapur: sa herë që Irani sulmon një anije luftarake amerikane, do të humbasë tankerë. Kjo është një faturë e shkruar paraprakisht, dhe të dy palët e dinë sa kushton çdo lëvizje.

Paralelisht, administrata e Trumpit vendosi sanksione të gjera ndaj aviacionit iranian - 27 kompani ajrore iraniane dhe nëntë kompani servisi të lidhura me Mahan Air të sanksionuar tashmë, e akuzuar se furnizon Gardën Revolucionare. Goditjet shihen në pamje; sanksionet punojnë ngadalë dhe pa kamera, por ua shtrëngojnë arterien po atyre strukturave.

Gjiri i Omanit dhe Hormuzi janë dera nëpër të cilën kalon një pjesë e madhe e naftës botërore. Kur ajo derë fillon të digjet, çmimi nuk mbetet në vendin ku ra raketa. A do të arrijë kjo deri te ne - varet nga sa gjatë do të zgjasë ky shkëmbim i tankerëve me shkatërrues.