Kaja Kallas donte të mblidhte, siç tha, „disa nga mendjet më të ndritura në siguri dhe mbrojtje“ në një grup ekspertësh që do të shkruante një raport se si Evropa ta forcojë mbrojtjen e vet. Grupi nuk arriti as mbledhjen e parë. Vendet anëtare e bllokuan, ndërsa Shërbimi Evropian për Veprim të Jashtëm në momentin e fundit, të dielën, e anuloi prezantimin.

Shpjegimi zyrtar është i shkurtër deri në pasjellje. „Vendosëm të mos vazhdojmë me atë nismë“, deklaroi një funksionar i paemërtuar i BE-së, me shtesën se disa shtete konsideronin që momenti nuk ishte i përshtatshëm.

Ra për një emër

Sipas burimeve, Italia e udhëhoqi rezistencën, pasi mësoi kush kishte hyrë në përbërje. Roberta Pinoti, ish-ministre e mbrojtjes në qeveri të majta dhe rivale politike e ministrit aktual Guido Krozeto, ishte mes të zgjedhurve. Franca dhe disa vende të tjera kundërshtuan se vendimi fare nuk ishte biseduar në nivel ministror dhe se i zuri në befasi pothuajse të gjitha qeveritë evropiane.

Diplomatët nuk u përmbajtën në përshkrime: menaxhim i keq, rrethanë e pafat, gabim i rëndë. Nga Shërbimi u përgjigjën se grupi këshillues nuk kërkonte përfaqësues shtetesh, prandaj ish-funksionarët ishin zgjedhje logjike. Formalisht - e saktë. Politikisht - dikush megjithatë harroi t'i njoftojë ata që paguajnë.

As raporti nuk është problemi, as Pinoti

Argumenti për nxitim është real: para konferencës së sigurisë në Mynih në shkurt, dhe me rishikimet ushtarake amerikane që njoftohen deri në fund të vitit, Evropa nuk ka kohë të pafund të mendojë për mbrojtjen e vet. Problemi është se nisma u zbatua sikur të mos ekzistonin 27 qeveri që duhet të pajtohen.

Kjo nuk është pengesa e parë e Kallasit. Vitin e kaluar i ra paketa e ndihmës ushtarake për Ukrainën prej 40 miliardë eurosh. Në maj pretendoi se SHBA-ja e kishte evakuuar ambasadën në Kiev për shkak të paralajmërimeve për sulm të afërt rus - Uashingtoni më vonë e demantoi këtë. Po atë muaj Kina e krahasoi me një sëmundje. Në qershor ministri izraelit i punëve të jashtme Gideon Saar ndërpreu kontaktin me të pas publikimeve se Izraelin privatisht e kishte krahasuar me aparteidin në Afrikën e Jugut.

Më zbuluese është vërejtja e një diplomati: vendet anëtare duan që Shërbimi të jetë servis për to, e jo institucion që udhëheq politikë të vetën. Pikërisht shtetet e vogla, të cilat tani mbrojnë pozitën e tij nga përfshirja e plotë në Komision, janë mes të pakënaqurve.

Për një vend që pret para derës së BE-së, kjo është skenë mësimdhënëse. Unioni që nga kandidatët kërkon zë të vetëm për politikë të jashtme, vetë nuk mund të formojë një grup pune prej njëzet vetash pa e rrëzuar një shtet përmes një emri në listë. Pyetja nuk është nëse Evropës i duhet mbrojtje më e fortë. Pyetja është kush fare ka mandat ta thotë atë në emër të saj.