Nxënësit e të katër shkollave të mesme në Veles, me një mjet dixhital, në gjashtë muajt e ardhshëm do të hartëzojnë institucionet e qytetit që nuk janë të qasshme për personat me aftësi të kufizuara, për prindërit me karroca fëmijësh dhe për ata që përdorin mjete ndihmëse në lëvizje.

Ky është projekti „Qasje dixhitale e gjelbër”, i udhëhequr nga të rinjtë dhe i financuar nga Bashkimi Evropian. Motoja është e drejtpërdrejtë: qasja në institucione nuk është privilegj, por e drejtë themelore njerëzore dhe qytetare.

Lexojeni tani listën e institucioneve që Shoqata e personave me paralizë cerebrale dhe aftësi të tjera të kufizuara i cilëson si të paqasshme në Veles. Fondi i Sigurimit Shëndetësor. Fondi i Sigurimit Pensional dhe Invalidor. Shërbimi parandalues shëndetësor parashkollor. Posta. Drejtoria e të Ardhurave Publike. Regjistri Qendror. Salla elektronike dhe salla solemne e vetë Komunës së Velesit. Agjencia e Punësimit. Qendra për Punë Sociale.

Kjo nuk është listë dyqanesh private. Kjo është fjalë për fjalë lista e vendeve ku qytetari shkon për pension, për libreze shëndetësore, për ndihmë sociale, për punësim. Secili prej tyre ekziston sepse shteti ka detyrim ndaj qytetarit - dhe secili prej tyre, sipas kësaj shoqate, është i mbyllur për një pjesë të atyre qytetarëve.

Barrierat nuk janë vetëm shkallët

Daliborka Zllateva nga Shoqata e thotë qartë: anëtarët thonë se nëse nisen për shëtitje me karrocë nëpër qytet, pothuajse askund nuk arrijnë dot. Semaforë pa sinjalizim zanor. Në asnjë institucion publik shëndetësor nuk ka përkthyes të gjuhës së shenjave - që do të thotë se një person me dëgjim të dëmtuar duhet të sjellë një anëtar të familjes për të folur me mjekun e vet. As në asnjë bankë nuk ka shërbim të tillë, ndërsa një pjesë e personave me aftësi të kufizuara janë të punësuar dhe u duhet banka. Në institucione nuk ka informacione të shkruara në alfabetin Braille. Transporti publik nuk është i qasshëm, kurse trotuaret te vendkalimet e këmbësorëve duhet të jenë të ulura.

Ka edhe një shembull pozitiv - NPK „Derven”, që e zhvendosi vendin e arkëtimit në përdhes dhe siguroi parkim të qasshëm. Pra, mundet. Nuk është çështje teknologjie, as milionash evropiane. Një sportel i zhvendosur nga kati i sipërm në përdhes.

Muajin e kaluar në Shkup u mbajt „Marshi i të përjashtuarve”, ku personat me aftësi të kufizuara, prindërit me karroca dhe çiklistët kërkuan një qytet më gjithëpërfshirës. Kryetari i Shoqatës „Ikualiti”, Gere Tripkov, tha atëherë se presin që nga ana tjetër më në fund t'i presin me buzëqeshje, e jo me mospranim.

Ka diçka që dhemb në këtë histori dhe nuk lidhet me shkallët. Hartëzimin e barrierave e bëjnë nxënës të shkollave të mesme, me para evropiane, si projekt. Ndërsa listën që do të marrin e njeh çdo punonjës në secilin nga ato institucione, sepse e sheh çdo ditë te hyrja. Dijenia kurrë nuk ka qenë problemi.