Veles'teki dört lisenin tümünden öğrenciler, dijital bir araçla, önümüzdeki altı ay boyunca kentte engellilere, bebek arabalı ebeveynlere ve hareket için yardımcı araç kullananlara kapalı olan kurumları haritalayacak.

Proje „Dijital yeşil erişim” adını taşıyor, gençler tarafından yürütülüyor ve Avrupa Birliği tarafından finanse ediliyor. Sloganı açık: kurumlara erişim bir ayrıcalık değil, temel insan ve yurttaşlık hakkıdır.

Şimdi Serebral Palsi ve Diğer Engellilere Sahip Kişiler Derneği'nin Veles'te erişilemez olarak gösterdiği kurumların listesini okuyun. Sağlık Sigortası Fonu. Emeklilik ve Malullük Sigortası Fonu. Okul öncesi koruyucu sağlık hizmeti. Posta. Kamu Gelirleri İdaresi. Merkezi Sicil. Veles Belediyesi'nin kendi elektronik salonu ve tören salonu. İstihdam Ajansı. Sosyal Hizmet Merkezi.

Bu, özel dükkânların listesi değil. Bu, tam anlamıyla yurttaşın emeklilik için, sağlık karnesi için, sosyal yardım için, iş için gittiği yerlerin listesi. Her biri, devletin yurttaşa karşı bir yükümlülüğü olduğu için var - ve bu derneğe göre her biri, o yurttaşların bir kısmına kapalı.

Engeller yalnızca merdiven değil

Dernekten Daliborka Zlateva bunu net söylüyor: üyeler, tekerlekli sandalyeyle kentte gezmeye çıktıklarında neredeyse hiçbir yere ulaşamadıklarını anlatıyor. Sesli uyarısı olmayan trafik ışıkları. Hiçbir kamu sağlık kuruluşunda işaret dili tercümanı yok - yani işitme engelli biri, kendi doktoruyla konuşabilmek için yanında bir aile üyesi getirmek zorunda. Hiçbir bankada da böyle bir hizmet yok, oysa engellilerin bir kısmı çalışıyor ve bankaya ihtiyaç duyuyor. Kurumlarda Braille alfabesiyle yazılmış bilgi yok. Toplu taşıma erişilebilir değil, yaya geçitlerindeki kaldırım kenarlarının indirilmesi gerekiyor.

Olumlu bir örnek de var - tahsilat noktasını zemin kata taşıyan ve erişilebilir otopark sağlayan „Derven” kamu şirketi. Yani olabiliyor. Bu bir teknoloji sorunu değil, Avrupa milyonları sorunu da değil. Bir gişenin üst kattan zemin kata taşınması.

Geçen ay Üsküp'te „Dışlananların Yürüyüşü” düzenlendi; engelliler, bebek arabalı ebeveynler ve bisikletliler daha kapsayıcı bir kent istedi. „Ikualiti” Derneği başkanı Gere Tripkov o zaman, karşı taraftan artık reddedilmeyle değil, bir gülümsemeyle karşılanmayı beklediklerini söylemişti.

Bu hikâyede acıtan bir şey var ve merdivenlerle ilgisi yok. Engellerin haritalanmasını liseliler yapıyor, Avrupa parasıyla, proje olarak. Oysa çıkacak listeyi o kurumların her birindeki her çalışan zaten biliyor, çünkü her gün girişte görüyor. Bilmemek hiçbir zaman sorun değildi.