Поразениот Вучиќ вика „чист хитлеризам“ и зборува за штрајк со глад, а за утеха го чека Орбан во куќата на татко си

Пет дена откако ги загуби изборите, Александар Вучиќ седна во телевизиско студио за големо интервју како лидер на опозицијата. Почна како човек помирен со судбината: „Мора да научите да губите“. Тоа траеше кратко. Потоа на ред дојдоа Коминтерната, Голи Оток, „полпотовска агенда“, Белгијците што ги чувале Конгоанците во кафези и реченицата што ја опиша целата вечер: „Чист, чист хитлеризам, непатворен“.

Што точно е „хитлеризам“

Поводот се две полициски акции. Според Вучиќ, полицијата влегла во просториите на неговата Српска напредна странка во Сремска Митровица, каде што имало кол центар, а во Ниш го привела 19-годишниот Лука Аврамовиќ затоа што имал статив и камера. „Апсите дете пред татко му“, рече тој. Ако е така, тоа е сериозна работа и некој треба да одговара.

Само што расказот има дупка. Студентската листа освои 140 пратенички места, а листата на Вучиќ 104, но нова власт сѐ уште нема: на 53 избирачки места гласањето се повторува на 1 ноември, новото Собрание не е конституирано, влада не е формирана. Самиот Вучиќ вели дека „нема скоро да ја формираат“. Кој тогаш им наредува на полицајците на кои се жали?

И уште нешто. Тој објаснува дека судиите и обвинителите не можат да се сменат затоа што „имаат свој мандат“, а малку подоцна се жали на „револуционерни судови и обвинителства“. Значи луѓето што денес ги вика револуционери седеле на тие столчиња и кога тој беше на власт?

Ковчег, милион луѓе и штрајк со глад

Најдраматичниот дел дојде кога зборуваше за затвор. Вучиќ замисли сценарио во кое ќе спие по 12 часа, ќе пишува книги за противниците и ќе бара секое судење да се пренесува во живо – „инаку штрајк со глад“. А ако влезе во штрајк, рече, тоа е до крај: ќе мора да го изнесат ковчегот до гробиштата, а тогаш „милион луѓе“ на улица би ги прегазиле. „Човек што е подготвен да страда не можете да го победите“, порача и додаде дека никого толку решителен не запознал.

До пред една недела имаше партија, мнозинство и екрани. Сега сам ја пишува сцената со сопствениот ковчег.

Орбан во куќата на татко му

„Уште се надеваат дека ќе побегнам“, рече Вучиќ и нагласи дека никој од неговото пошироко семејство не ја напуштил земјата. Потоа најави гостин: денеска, во приватна посета, го чека Виктор Орбан, во куќата на татко му. Орбан и самиот ја загуби власта и сега е лидер на унгарската опозиција, а Вучиќ го посочува како пример: според него, бил спуштен на 16-17 отсто, а сега е на 23.

Кај Македонците името Орбан буди и друга асоцијација: Унгарија под негова власт во 2018 година му даде азил на Никола Груевски. Интересен гостин за вечер кога објаснуваш дека нема да бегаш.

Тврдења без докази

Останатото е познат репертоар. Кај студентите се слеале „брдо пари“, а од кого – не кажа. Некој му ги стеснил каналите на социјалните мрежи, па во последната недела од кампањата не можел да стигне ни до 5.000 лајкови, за по изборите да има 60.000. Три фабрики за пет дена најавиле заминување од Србија – кои, не рече. Ако има докази, сега е моментот да ги покаже.

Посебна глава е телевизијата. „За 14 години диктаторот Вучиќ не угаси ниту една телевизија“, рече, иронично за себе, и предупреди дека гаснење на телевизија ќе ги истера неговите луѓе на улица. Истовремено се жали што на јавниот сервис не пуштиле ни секунда од него на славата. Јавниот сервис деновиве им се извини на гледачите за своето минато, а директорката си замина. Кому му служеше со години, Вучиќ не рече.

Кога лидерот паѓа, паѓа и државата

На крајот дојде и стандардниот балкански речник. Предавањето на Милан Радоичиќ на Приштина би значело „завршеток на постоењето на Србија“ и формално-правно признавање на Косово. Поголема автономија за Војводина е „хрватска желба“. Без борба, „ја затвораме вратата, го гасиме светлото и крај ни е на државата“. Балканот ја знае оваа сцена напамет: кога лидерот ќе падне, наеднаш е во опасност и државата. Дали навистина е така, или само така му одговара на лидерот?

Вучиќ вели дека нема планови да се врати, има само планови „да се бори против теророт“. А на другите веќе им го пресмета рокот: гледачите ги замоли да запаметат каква ќе биде економијата „за две години, кога ќе паднат од власт“. Кој ова го чита како збогување, не гледал внимателно.