„Nëse i humbim zgjedhjet, votat sërish do t'i numëroj unë. Nëse fitojnë, po atë mbrëmje do t'i uroj dhe do të them se në pushtet erdhën njerëzit më të këqij të mundshëm. Do t'u qesh me sfidë nga paraburgimi, nga burgu dhe nga varri.”

Këtë e deklaroi Aleksandar Vuçiq, në televizionin shtetëror, për humbjen e mundshme të zgjedhjeve nga ana e tij. Nuk është deklaratë e një njeriu që planifikon dorëzim paqësor të funksionit. Është deklaratë e një njeriu që tashmë mendon për paraburgim - dhe që do që të gjithë ta dëgjojnë se nuk i trembet.

Zgjedhjet po vijnë, dhe shpejt

Vuçiq njoftoi se zgjedhjet parlamentare me shumë gjasë do të mbahen në tetor, ndërsa ato presidenciale ndoshta nga fundi i dhjetorit 2026 ose në janar 2027. Pretendon se nuk do të ikë nga vendi nëse Partia Përparimtare Serbe humbet. Pretendon gjithashtu se lista e tij do të jetë dukshëm më e re se ajo studentore.

Konteksti është më i rëndësishëm se kalendari. Serbia është në protesta prej muajsh, që kur në nëntor të vitit 2024 u shemb streha e stacionit hekurudhor në Novi Sad dhe vrau 16 njerëz. Demonstruesit që atëherë thonë të njëjtën gjë: nuk ishte aksident, ishte korrupsion në beton. Nga ajo strehë u rrit një lëvizje që tani ka listën e vet zgjedhore.

Po përgjigjja e pushtetit? Mediat shtetërore sistematikisht i sulmojnë kandidatët e listës studentore. Jo programin - njerëzit.

„Kush je ti more?”

Më 10 korrik pushteti hapi një portal antikorrupsion me emrin „Kush je ti more?”. Për tri javë, sipas shifrave të veta, 10.000 raportime dhe përgjigje për rreth 3.500 prej tyre. Pra: pushteti kundër të cilit protestohet për korrupsion hapi portal për raportim korrupsioni, dhe atë me një emër që tingëllon si replikë nga një grindje rruge.

A beson vërtet dikush se 10.000 raportime përmes një portali të pushtetit do të arrijnë te ata që e nënshkruan atë strehë?

Perëndimi si fajtor

Vuçiq edhe në këtë intervistë e përmendi adresën e zakonshme. Pretendon se Evropa dhe Shtetet e Bashkuara „shpërblejnë njerëz në Serbi që do ta shkelnin rendin juridik, do të vrisnin njerëz dhe do t'i arrestonin paligjshëm”. Kjo është retorikë që njihet mirë - kur presioni i brendshëm rritet, fajtori i jashtëm është mbrojtja më e lirë në treg.

Tha gjithashtu se nuk i trembet asgjëje „përveç Zotit, gjyqit të historisë dhe gjyqit të popullit të vet”. Tri instanca, asnjëra prej të cilave nuk është gjykatë në Beograd.

Pse kjo është e rëndësishme edhe nga kjo anë e kufirit

Serbia hyn në një vit zgjedhor me një president që publikisht përmend mundësinë të përfundojë në burg, me një lëvizje të rritur nga gjashtëmbëdhjetë njerëz të vdekur dhe me media shtetërore të shndërruara në mjet partiak. Kjo nuk është çështje e brendshme serbe - është makina më e madhe politike në rajon që lëviz drejt pikës së thyerjes.

Ballkani e njeh atë skenë përmendsh: pushtet që pretendon se votat do t'i numërojë vetë, opozitë që del nga një tragjedi dhe një Perëndim që herë është partner e herë avokat. Dallimi është se këtë herë gjithçka u tha para kamerave, pa nevojë për lexim mes rreshtave.

Tetori është afër. Ndërsa një deklaratë për paraburgim dhe varr, e dhënë muaj para zgjedhjeve, zakonisht nuk është shaka - është përgatitje e publikut.