Kur zëdhënësja e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Rusisë thotë se Rusia nuk ka armik në Ukrainë - por „në një grup pakicë nacionaliste që ka rrëmbyer pushtetin në Kiev" - kjo nuk është diplomaci. Kjo është retorikë, dhe retorikë e periudhës së luftës, e menduar për një publik që e shikon Kremlinin si shtëpi.

Deklarata e Maria Zakharovës vjen në momentin kur Moska akuzon Kievin për shkeljen e armëpushimit njëditor nga 8 deri më 10 maj, që Rusia e shpalli në nder të Ditës së Fitores. Sipas Zakharovës, në ato tre ditë u vranë 25 civilë rusë, mes tyre një fëmijë, nga sulmet ukrainase.

Mesazhi kryesor është tjetër. „Armiku kryesor i ukrainasve nuk është Rusia as rusët, por një grup pakicë nacionaliste që ka marrë pushtetin në Kiev", deklaroi Zakharova. Kur Kremlini flet kështu, ky është një mesazh për popullsinë ruse se lufta nuk është kundër një populli - por kundër një elite politike. Ky është i njëjti argument që, kur e mbartën diktatorët ballkanikë nëpër vitet 1990, pasojat i dimë.

Zakharova shkoi më tej. Sipas saj, regjimi i Kievit e ka kthyer Ukrainën në „shtet kukull perëndimor", duke e shtyrë drejt korrupsionit dhe neonazizmit. Akuzat për fëmijë gjoja të rrëmbyer nga Ukraina i hodhi poshtë si „propagandë antiruse". Ky është i njëjti paket arsyetimesh: pakica, korrupsioni, faktori i jashtëm, neonazizmi. Është menduar të duket si analizë - në thelb është skenar për publik të verbër.

Për opinionin ballkanik, përfundimi është i qartë. „Nuk jemi në luftë me popullin, vetëm me një grup ekstremistësh" - kjo është fjalia që çdo lider lufte në Ballkan e tha para se të dërgonte tanket në fqinjësi. Sa shpesh e kemi dëgjuar të njëjtën fjali nga Beogradi, Zagrebi, Sarajeva, dhe po - edhe nga Shkupi? Dhe sa shpesh doli e vërtetë?