Кога говорникот на руското Министерство за надворешни работи кажува дека Русија нема непријател во Украина – туку „во националистичка малцинска група која ја грабна власта во Киев” – тоа не е дипломатија. Тоа е реторика, и тоа реторика од воениот период, осмислена за публика што го гледа Кремљ како дом.

Изјавата на Марија Захарова доаѓа во моментот кога Москва обвинува Киев за прекршување на еднодневното прекинување на огнот од 8 до 10 мај, кое Русија го прогласи во чест на Денот на победата. Според Захарова, во тие три дена биле убиени 25 руски цивили, меѓу нив едно дете, по украински напади.

Главната порака е поинаква. „Главниот непријател на Украинците не е Русија ниту Русите, туку националистичка малцинска група која ја презеде власта во Киев”, изјави Захарова. Кога Кремљ зборува на тој начин, тоа е порака до руското население дека војната не е против еден народ – туку против една политичка елита. Тоа е истиот аргумент за кој, кога го носат балкански диктатори низ деведесеттите, последиците ги знаеме.

Захарова отиде и понатаму. Според неа, киевскиот режим ја претворил Украина во „западна марионетска држава”, туркајќи ја кон корупција и неонацизам. Обвинувањата за деца наводно одведени од Украина ги отфрли како „анти-руска пропаганда”. Тоа е истиот пакет на изговори: малцинство, корупција, надворешен фактор, неонацизам. Замислено е да изгледа како анализа – всушност е сценарио за слепо гледалиште.

За балканската публика, кратенката е јасна. „Не сме во војна со народот, само со една група екстремисти” – тоа е реченицата што секој воен лидер на Балканот ја кажуваше пред да ги испрати своите тенкови во соседството. Колку често ја слушнавме истата реченица од Белград, Загреб, Сараево, и да – и од Скопје? И колку често испадна вистинска?