Në orën 20:30 të 5 gushtit, në SPB Prilep hyri një burrë 34-vjeçar nga fshati Desovë, Komuna e Dollnenit. Paraqiti se nipi i tij njëmbëdhjetëvjeçar ishte larguar nga shtëpia dhe familja nuk mund ta gjejë. Policia po merr masa. Kjo është gjithçka që dimë zyrtarisht.

Dhe kjo „gjithçka që dimë" është problemi. Në komunikatë nuk ka asnjë të dhënë me të cilën një njeri jashtë policisë do të mund të ndihmonte - si ishte i veshur fëmija, sa i gjatë është, çfarë flokësh ka, në cilin drejtim është parë për herë të fundit. Fotografi gjithashtu nuk ka. Për një rast ku çdo orë ka rëndësi, publiku mori më pak informacion sesa merr për një gjobë kundërvajtëse për vozitje të shpejtë.

Çdo shtet me sistem të zhvilluar për fëmijë të zhdukur di një gjë: orët e para janë gjithçka. Prandaj ekzistojnë sisteme për alarmim të shpejtë - mesazhe në telefonat celularë në rajon, publikime me fotografi e përshkrim në çdo medium, angazhim i popullsisë vendore. Jo sepse policia nuk e kryen punën e vet, por sepse policia nuk mund të jetë njëkohësisht në çdo shteg rreth Desovës. Pesëdhjetë fqinjë munden.

Desova është fshat i vogël në Dollneni, i rrethuar me fusha dhe terren malor. Për një fëmijë njëmbëdhjetëvjeçar ky është hapësirë ku njeriu humbet lehtë dhe edhe më lehtë mbetet i pagjetur nëse askush nuk di çfarë kërkon. Çdo orë pa përshkrim është orë e humbur.

A ka Maqedonia sistem funksional për alarmim publik kur zhduket një fëmijë? Formalisht - ka. Praktikisht, e shohim rezultatin: komunikatë prej disa fjalish, pa asnjë të dhënë me të cilën qytetari mund të ndihmojë.

Shpresojmë se djali do të kthehet në shtëpi sot dhe se kjo do të mbetet historia e një pasditeje frike. Por sistemi nuk guxon të mbështetet në shpresë.