Tetëmbëdhjetë zjarre për një ditë. Njëzet për njëzet e katër orë. Kjo është shifra nga Qendra për Menaxhimin e Krizave, jo nga një postim alarmues në rrjete sociale. Digjet te Greshnica në Makedonski Brod, digjet mes Novo dhe Staro Konjarevës në Strumicë, u dogj edhe në deponinë në Dellçevë, te Padallishta në Gostivar, te Dollna Bellica në Strugë, te Bllato dhe Vërbjani në Krivogashtan.

Lexojeni atë listë edhe një herë. Ajo nuk është listë zjarresh - është hartë e shtetit. Nga Struga te Strumica, nga Dellçeva te Prilepi, thuajse nuk ka rajon që nuk shfaqet në raportin ditor. Karposhi, Petroveci, Buteli, Manastiri, Bogdanci, Kavadari, Negotina, Vinica, Zërnovci, Likova, Kratova, Rankovca, Zhelina, Tearca.

Çfarë digjet në të vërtetë

Pjesa më e madhe e zjarreve të shuara përfshiu bimësi të ulët, streha, deponi të egra, shkurre dhe plehërishte. Ky nuk është zjarr pyjor që nis nga vetëtima. Streha nuk ndizet vetë. Deponia e egër nuk vetëndizet nga bukuria. Këta zjarre kanë një fillim, dhe ai fillim më së shpeshti është një njeri me shkrepëse që vendosi se është më shpejt të digjet sesa të pastrohet.

Nga QMK apelojnë qytetarët të mos ndezin zjarr në hapësirë të hapur. Apeli është i saktë dhe i padobishëm - i njëjti apel përsëritet çdo verë, me të njëjtin rezultat. Nëse një sjellje përsëritet njëzet herë në ditë në gjithë shtetin, kjo nuk është më çështje informimi. Kjo është çështje dënimesh që askush nuk i sheh.

Kush u dënua për djegie strehe vitin e kaluar? Sa procedura kundërvajtëse përfunduan me gjobë të arkëtuar? Ato shifra nuk janë pjesë e raportit ditor të QMK-së, e pikërisht ato do të tregonin nëse shteti vërtet lufton me zjarret apo vetëm i shuan.

Zjarrfikësit dalin nga njëzet herë në ditë në temperatura që edhe pa zjarr janë të padurueshme. Ata e kryejnë punën e vet. Pyetja është nëse dikush e kryen të vetën para se të ndizet.