Më 6 gusht 2016 pasdite, mbi Shkup ra një stuhi çfarë qyteti nuk e mban mend. Për 24 orë ranë 92,9 litra ujë për metër katror. Në dy orët e para goditën më shumë se 800 vetëtima. Në stacionin kryesor meteorologjik në Zajçev Rid u shënua intensitet rekord për reshje pesëorëshe prej 84,5 milimetrash.

Humbën jetën 22 persona. Në rajonet e Singjeliqit, Stajkovcit, Smillkovcit dhe Haraçinës. Viktima më e re ishte një fëmijë dyvjeçar nga Stajkovci. Pjesa më e madhe e të vdekurve u gjendën në shtëpitë e veta ose në automjete në unazën e Shkupit. Rreth një mijë njerëz u evakuuan gjatë natës. Tetë gushti u shpall Ditë zie.

Dhjetë vjet

Komuna e Gazi Babës sot shënon dhjetëvjetorin. Kryetari Boban Stefkovski porositi se ka ditë që kurrë nuk harrohen dhe se kujtimi për viktimat do të mbetet i përjetshëm. Shprehu falënderim ndaj shërbimeve të shpëtimit, Armatës, MPB-së, zjarrfikësve, Kryqit të Kuq, punonjësve shëndetësorë dhe vullnetarëve. Nesër do të mbahet ngjarja zyrtare përkujtimore.

Në të njëjtin postim Stefkovski shtoi edhe një fjali që është më e rëndësishme se gjithçka tjetër: institucionet kanë detyrim në parandalim, infrastrukturë dhe siguri, që fatkeqësi të ngjashme të parandalohen në të ardhmen.

Kjo është pika ku përfundon çdo fjalim përkujtimor në këtë shtet, dhe pika ku çdo vit fillon e njëjta heshtje. Çfarë konkretisht është ndërtuar në ato zona ujëmbledhëse për dhjetë vjet? Cilët kanale janë pastruar, cilat kalime po zgjerohen, si është gjendja e infrastrukturës kulluese në Singjeliq e Stajkovc sot, në gusht të vitit 2026?

Kujtimi dhe puna nuk janë e njëjta gjë

Shifra 22 nuk guxon të mbetet vetëm datë në kalendar. Ajo është masë e asaj që ndodh kur ujë me atë intensitet gjen një qytet pa infrastrukturë të përgatitur. Përkujtimorja i nderon njerëzit. Kanali i pastruar i mbron të ardhshmit.

Shkupjanët që e mbijetuan atë natë nuk kërkojnë kurora të reja. Kërkojnë sigurinë se nëse nesër sërish bien 90 litra për një ditë, unaza nuk do të bëhet lumë.