Триесет и четири пожари на отворен простор за едно деноноќие. Три сè уште горат, седум се под контрола, а останатите се изгаснати. Тоа е дневниот извештај на Центарот за управување со кризи за состојбата во земјава, и тоа во септември – месец во кој сезоната на пожари теоретски веќе треба да стивнува.

Активните жаришта се меѓу селата Буринец, Локов, Селце и Елевци во општина Струга, потоа кај селото Белица во Македонски Брод, на месноста Кајорец кон селото Брезница, и кај селото Брест во Чучер-Сандево, на месноста Рамно, на Скопска Црна Гора. Три различни општини, три различни терени, но иста сцена: ниска шумска вегетација која гори по цел ден.

Под контрола се ставени пожарите во Македонски Брод кај селото Бенче, во Кичево кај Тајмиште и над селото Кнежино, во Гостивар кај селото Печково, во Ново Село кај Стиник, во Карпош кај Бардовци и во Сарај кај Копанца. Списокот е долг и географски расфрлен низ речиси половина држава.

Директорот на Дирекцијата за заштита и спасување, Стојанче Ангелов, предупредува дека опасноста од пожари на отворено останува на зголемено ниво. Предупредувањето е точно. Но предупредувањето не гаси ништо – тоа е она што системот го прави откако веќе се запалило.

Прашањето кое се повторува секое лето и никој не сака да го постави гласно е: колку од овие триесетина пожари дневно се самозапалени, а колку некој ги запалил? Официјалната статистика ретко ја дели таа бројка на почетокот. Дури подоцна, кога ќе дојде извештајот, се дознава колку случаи завршиле со кривична пријава.

Македонија секое лето ги брои изгорените хектари, а секоја есен ги брои шумите што ги нема. Триесет и четири пожари за 24 часа не е вонредна состојба во извештај – тоа е рутина што станала прифатлива. И тоа е точно она што е проблематично.