Bahçe dünyanın en kolay işi gibi görünür - bitki alırsın, dikersin, bitti. Ve tam da o kolaylık ilk tuzak. İspanyol peyzaj mimarı Ignacio Ribera, Peyzaj Akademisi'nin kurucusu, insanların yaptığı uzun bir hata listesini sıralıyor - ve çoğu, tek bir bitki bile toprağa girmeden önce oluyor.

En sık yapılan hata plansız bitki almak. Bir fidanlığa gidersin, bir şey hoşuna gider, alırsın - ve böyle sürer gider, dürtüyle ve trendlerle. „Sonuç bir dürtüler toplamıdır, bütünlüğü olan bir yer değil", diyor Ribera. Tek bir bitki seçmeden önce, bahçenin ne işe yaradığını ve onu nasıl istediğini bilmen gerek.

İkinci hata, zaten var olan her şeyi silmek. İnsanlar yamaçları düzleştirir, eski bitki örtüsünü söker ve tamamen yeni bir şey yapmak için arazinin doğal karakterini yok eder. Oysa, Ribera'nın dediği gibi, „zaten var olan, çalışmak için en iyi temel olabilir". Yamaç, eski ağaç, doğal eğim - bunlar avantajdır, engel değil.

Üçüncü yanılgı, çimin ve budanmış çitlerin bakım gerektirmediği. Tam tersine - çok su, sürekli biçme ve budama isterler. İklime uyarlanmış bitkiler, sürekli bakım isteyen kusursuz yeşil halıdan çok daha sürdürülebilir. Ve yapay çim daha da kötü bir fikir: aşırı ısınır, doğal malzemelerden daha hızlı bozulur ve hiçbir ekolojik faydası yoktur. „Bahçe, şehrin bizden aldığını geri verdiğimiz yer olmalı", diye hatırlatıyor mimar.

Çoğu kişi, hızlı bir etki için fazla büyük, halihazırda yetişmiş bitkilere uzandığında da hata yapar. Daha genç fidanlar daha iyi uyum sağlar, daha güçlü kök geliştirir ve uzun vadede daha iyi görünür. Bahçe sabırdır, anlık sonuç değil.

Sabırla bağlantılı olan, her şeyi yalnızca yaza yönlendirme hatasıdır. Bitkileri yalnızca sıcak aylarda çiçek açıp ilginç olacak şekilde seçersen, yılın dokuz ayı bahçe ölü görünür. Ribera, çiçeklenmeleri, dokuları ve ilgi anlarını öyle dağıtmayı öneriyor ki bahçenin her mevsim sunacak bir şeyi olsun.

Sık görülen bir tuzak da, uyarlamadan başkasının tarzını kopyalamak. Yerel iklimi, araziyi ve evi hesaba katmadan taşınmış bir İngiliz ya da Akdeniz bahçesi nadiren başarılı olur. „Yer her zaman kazanır", diyor Ribera. İlham iyidir, ama kendi koşullarına çevrilmeli - güneş maruziyeti, rüzgârlar, toprak türü.

Bununla bağlantılı olan, genel anlamda kötü bitki seçimi. İklime ve koşullara uymayan türler seçtiğinde, daha fazla su tüketimi, daha çok zararlı ve sürekli bakım baş ağrıları elde edersin. Doğru seçim, bu sıkıntıların her birini azaltır.

Ağaçlara gelince, hata iki yönlü: insanlar ya onları eve fazla yakın diker, ya da korkudan tamamen kaçınır. Ribera, köklerin hacminin genellikle tacın hacmine karşılık geldiğini açıklıyor - bu yüzden ağacın ne kadar büyüyeceğini hesaplayıp uygun bir mesafe bırakmak gerek, her kökün temelleri yıkacağına körü körüne inanmak yerine.

Yüzeyin altında drenaj ve toprağın davranışı de pusuda - neredeyse hiç kimsenin planlamadığı bir şey. Suyun nasıl aktığı, nerede biriktiği, on yılda araziye ne olacağı - bunların hepsi önceden incelenmeli. Bununla ilgili olan sulama hatasıdır: eski tarım alışkanlığıyla sık ve yüzeysel sulama, sığ kökler yaratır. Daha seyrek ama daha derin sulama daha iyidir; bitkileri kuraklığa dayanıklı kılar.

Hatta aydınlatmanın bile kendi tuzakları var. Fazla güçlü ve fazla sayıda ışık, keskin gölgeler ve ışık kirliliği yaratır. „Gecenin kendi güzelliği vardır; aşırı aydınlatma onu basitçe yok eder", diyor Ribera. Yolları belirleyen ve tek tek öğeleri öne çıkaran ince, dağıtılmış ışık daha iyidir.

Ama tüm hataların en pahalısı en görünmez olanı: tasarımdan kısmak. Planlama aşamasında - drenajdan, gizli altyapıdan, konseptin kendisinden - kısıldığında, fatura sonradan, ve daha yüksek gelir. Gömülü boruların ve sistemlerin onarımı kazma ve yeniden dikme gerektirir, ki bu kat kat daha pahalıya mal olur. Mimarın vardığı sonuçla: „Bir bahçe yaparken yapılabilecek en kötü hata tasarımdan kısmaktır, çünkü sonunda bunu bakım yoluyla ödersiniz." Bahçe, her şey gibi, başta yatırmadığın parayı geri verir - faiziyle.