Roma'daki Doria Pamphilj Sarayı'nın 1.000'den fazla odası var, sarayı koruyan prenses ise Londra'daki bir yetimhaneden evlat edinilmiş: Velázquez, Caravaggio ve Tiziano ile aynı evde

Roma'nın tam kalbinde, zarif Via del Corso üzerinde, tarihi merkezin koca bir bloğunu Palazzo Doria Pamphilj kaplıyor. Dünyanın en önemli özel sanat koleksiyonlarından biri olan ünlü Galeri burada. Saray 15. yüzyıldan beri ailenin elinde ve 19. yüzyılın sonuna kadar yeniden düzenlenmiş. Bugün sarayla Prenses Gesine Doria Pamphilj ve eşi Massimiliano Floridi ilgileniyor. Ama onlar için burası önce müze değil, ev - tesadüfen müze de olan bir ev.

Binden fazla oda, ev ise yalnızca bir kanat

Sarayın 1.000'den fazla odası var, bunların yalnızca bir kısmı halka açık ve Roma'nın en büyük konut saraylarından biri. Çift, ziyaretçi güzergâhından ayrılmış, özel bahçesi olan en mahrem kanatta yaşıyor. Haftanın üç gününü burada geçiriyor, yılın geri kalanını ise kırsaldaki evlerinde yaşıyorlar. Demek ki prenseslerin de hafta sonu evi var - sadece şehirdeki daireleri bin odalı.

Özel bölümde müze soğukluğu yok. Shrewsbury Kontesi Mary Alethea Talbot'un portresinin bulunduğu İngiliz Odası sohbet için kullanılıyor. Büyük yemek masası Viktorya dönemi çatal bıçak takımı, Meissen porseleni ve Baccarat kristaliyle kurulu. Şömineyi Pietro Testa'nın bir manzara resmi süslüyor, odalarda heykeller, bir klavsen ve sıcak kırmızı tonlarda yataklar var - sadece bakılan değil, içinde yaşanan mekânlar.

Küçük bir kabinede asılı papa

Saraydaki en ünlü eser büyük bir salonda değil, küçük bir kabinede duruyor. Bu, Diego Velázquez'in ailenin atası Papa X. Innocentius'u resmettiği portre - 17. yüzyılın en önemli portrelerinden biri. Diğer odalarda Caravaggio ve Tiziano'nun eserleri asılı, Roma heykelleri duruyor, Annibale Angelini'nin süslediği bir banyo var, ana salona ise Ludovico Lana'nın "Daidalos ve İkaros" tablosu hâkim.

Evlat edinilmiş bir bekçi

Gesine'nin hikâyesi belki de sarayın en sıra dışı yanı. 1960'larda Londra'daki bir Katolik yetimhaneden Prenses Orietta Doria Pamphilj ve İngiliz deniz subayı Frank Pogson tarafından evlat edinildi. Kardeşi Jonathan da aynı şekilde evlat edinildi. Ailesi onu aile mirasının "bekçisi" olarak yetiştirdi; bunu bir ayrıcalık değil, bir sorumluluk olarak görüyorlardı. Evde ekümenizm ve merhamet önemsenirdi, annesi ise yaklaşık 40 yıl boyunca FAO ile bağlantılı bir sivil toplum kuruluşunda gönüllü çalıştı.

Gesine işletme yönetimi okudu ve aile mülklerini yönetti. Okulda öğrendikleri dışında sanat tarihi alanında resmi bir eğitimi yok. Babası 1991'de hastalanınca kiralama işlerini ve restorasyonların denetimini üstlendi. Bir sarayı bir iş girişimi gibi yöneten bir prenses - ve bunu açıkça söylüyor.

Para kaybeden müze

1992'de Massimiliano ile evlendiğinde, o sırada zarar eden müzenin yönetimini Massimiliano üstlendi. Gesine bir noktada müzenin halka kapatılmasını ve yalnızca randevuyla açılmasını önerdiğini itiraf ediyor. Massimiliano ise aileyi bunun yerine değişiklikleri denemeye ikna etti - ve müzenin mali durumu düzeldi. Gesine onu "kayası" olarak tanımlıyor ve birbirlerini tamamladıklarını söylüyor: o pratik olan, Massimiliano ise sanatçı ruh.

Massimiliano Katolik Kilisesi'nde daimi diyakoz ve sarayın şapelinde ayine eşlik ediyor; şapelde Tommaso Minardi'nin bir freski ve rölikler arasında fildişi bir haç bulunuyor. İkisi Roma'daki Oratorio del Gonfalone'deki bir konserin ardından tanıştı ve bir yıl içinde evlendi. Öncesinde Massimiliano Roma'daki Caritas'ta gönüllü olarak evsizlere yemek dağıtmış ve uyuşturucu bağımlısı gençlerle çalışmıştı.

Dört kız ve hiçbiri işin içinde değil - şimdilik

Çiftin dört kızı var. Anna etkinlik organizasyonunda çalışıyor ve galeriye katılması bekleniyor. Orietta, Piazza Navona'daki eski kütüphaneyi kataloglamak için kütüphaneci olarak eğitim alıyor. Elisa müzik terapisine ilgi duyan bir şarkıcı ve söz yazarı, Irene ise Londra'da müzikal alanında yüksek lisansını tamamladı ve West End sahnelerinin hayalini kuruyor. Hiçbiri henüz doğrudan aile işinde çalışmıyor.

Saray bu arada Galeri'nin duvarları dışında da yaşıyor: çağdaş sanat sergileri, kitap tanıtımları ve ailenin yüzyıllar boyunca desteklediği eserlerle bağlantılı konserler. Roma Operası ile yeni ortaklık, librettosunu ailenin atası Kardinal Benedetto Pamphilj'in yazdığı Händel'in "Il Trionfo del Tempo e del Disinganno" oratoryosunu sahneye taşıdı.

Hiçbirimizin koridorunda bir Velázquez yok, ama Via del Corso'dan çıkan ders altmış metrekarelik bir daire için de geçerli: içinde yaşanmayan ev müze değildir, miras da kupa değil, emektir. Herkes mirasçı olmak isteyip kimse bekçi olmak istemediği için kaç aile evi çürüyüp gidiyor?