Rita Hayworth'un pastası Paris'ten Cannes'a uçakla taşındı. Gelinin kaprisi yüzünden değil, fırıncılar bunun 27 Mayıs 1949'da Prens Ali Han'la evliliği için hediyeleri olacağına karar verdiği için. Tasarım sadeydi - kremadan çiçekler ve tarihle birlikte yazılmış „Margarita ve Ali” isimleri. Sadelik orada bitiyordu: pastayı beş yüzden fazla konuk paylaştı; yanında altı yüz şişe şampanya ve yirmi kilo havyar vardı. Gelin ise beyaz değil, mavi giymişti.

Pasta, bir düğünün tüketilmek zorunda olan tek parçasıdır. Elbise saklanır, mücevher miras kalır, fotoğraflar durur. Pasta yok olmak için vardır ve tam da bu yüzden ona bu kadar özen gösterilirdi.

Hepsinin en iddialısı Grace Kelly ile Monako Prensi Rainier'ninkiydi, 19 Nisan 1956. Altı-yedi katlı mimari bir harika; sütunlar, güller, askerî ve denizci nişanlarını temsil eden şeker figürler, Monako motifleri ve tepede melekler. O dönemde pasta bir tatlı değil, bir devletin durumu hakkında bir beyandı.

Elizabeth Taylor, 6 Mayıs 1950'de Bel Air'de Conrad Hilton Jr ile evlendi; pasta festonlu ve tereyağlı krema güllü beş kattı. Yedi yüz konuk paylaştı. Elbisesini stüdyonun kostüm bölümünden Helen Rose tasarladı - o düğünün tam olarak kime ait olduğunu en iyi anlatan ayrıntı.

Julie Andrews, 10 Mayıs 1959'da Surrey'de, elbisesini de tasarlayan Tony Walton'la evlendi. Pasta kare, üç katlı; işlemeli güller, ikisinin baş harfleri, sütunlar, dansçılı sahneler, taze çiçekler ve kurdelelerle. Walton hem elbiseye hem pastaya gül işledi; bu, çoğu düğünden en azından daha tutarlı.

Mia Farrow ve Frank Sinatra, 19 Temmuz 1966, Las Vegas'taki Sands oteli: pembe tonlarda üç kat, Roma sütunları, kuğular, pembe drapeli beyaz festonlar ve gül yaprakları. Debbie Reynolds ve Eddie Fisher, Eylül 1955'te New York'ta festonlu, incili, çiçekli ve kalpli beş kat aldı. Shirley Temple 18 Eylül 1945'te on yedi yaşında evlendi - kalpler, kuğular ve incilerle tamamen beyaz üç kat; kilisenin önünde beş bin kişi toplandı.

En sıra dışısı Joan Crawford ile Alfred Steele'in Las Vegas'taki düğünü, Mayıs 1955. Üç küçük kat, bol krema, sade bir renk ve - bu düğünler arasında ilk kez - tepede tülden bir kalbin yanında figürler. Bu onun dördüncü evliliğiydi; belediye hâkimi önünde gizli bir tören ve damat Pepsi'nin başkanıydı.

Bütün o kremanın ardında nadiren dile getirilen bir şey duruyor: bu pastaların hiçbirini gelin tek başına seçmedi. Her birinin arkasında, fotoğrafın istediği gibi çıkmasını isteyen bir stüdyo, saray, şirket ya da otel vardı. Bizde aynı işlevi kaynana görür, sadece havyar bütçesi olmadan.