Torta e Rita Hejuorthit fluturoi me aeroplan nga Parisi në Kanë. Jo për tekë të nuses, por sepse furrtarët vendosën se ai do të ishte dhurata e tyre për martesën më 27 maj 1949 me princin Ali Kan. Dizajni ishte i thjeshtë - lule ajke dhe emrat e shkruar „Margarita dhe Ali” me datën. Thjeshtësia mbaronte aty: tortën e ndanë mbi pesëqind mysafirë, përkrah gjashtëqind shishesh shampanje dhe njëzet kilogramësh havjar. Nusja, ndryshe, ishte e veshur në blu, jo në të bardhë.

Torta është pjesa e vetme e dasmës që duhet konsumuar. Fustani ruhet, bizhuteritë trashëgohen, fotografitë mbeten. Torta ekziston për t'u zhdukur, dhe pikërisht prandaj i kushtonin aq shumë vëmendje.

Më ambicioze nga të gjitha ishte ajo e Grejs Kelit dhe princit Rene të Monakos, 19 prill 1956. Gjashtë deri shtatë kate mrekullie arkitekturore, me shtylla, trëndafila, figura sheqeri që përfaqësonin shenja ushtarake e detare, motive monegase dhe engjëj në majë. Në atë kohë torta nuk ishte ëmbëlsirë, por deklaratë për gjendjen e një shteti.

Elizabet Tejlor u martua më 6 maj 1950 me Konrad Hiltonin e riun në Bel Er, ndërsa torta kishte pesë kate me feston dhe trëndafila kremi. E ndanë shtatëqind mysafirë. Fustanin ia dizajnoi Helen Rouz nga departamenti i kostumografisë i studios - detaji që thotë më së shumti se e kujt ishte saktësisht ajo dasmë.

Xhuli Endrjus u martua më 10 maj 1959 në Sari me Toni Uoltonin, i cili ia dizajnoi edhe fustanin. Torta ishte katrore, në tri kate, me trëndafila të qëndisur, inicialet e të dyve, shtylla, skena me valltarë, lule të freskëta dhe fjongo. Uoltoni qëndisi trëndafila si në fustan ashtu edhe në tortë, çka është të paktën më konsistente se shumica e dasmave.

Mia Farou dhe Frenk Sinatra, 19 korrik 1966, hoteli Sends në Las Vegas: tri kate në tone rozë, shtylla romake, mjellma, feston të bardhë me perde rozë dhe petale trëndafili. Debi Rejnolds dhe Edi Fisher, shtator 1955 në Nju Jork, morën pesë kate me feston, perla, lule dhe zemra. Shirli Templ u martua më 18 shtator 1945 në moshën shtatëmbëdhjetë vjeç - tri kate krejt të bardha, me zemra, mjellma dhe perla, ndërsa para kishës u mblodhën pesë mijë njerëz.

Më e pazakonta është ajo e Xhoan Kroford dhe Alfred Stilit në Las Vegas, maj 1955. Tri kate të vogla, shumë ajkë, ngjyrë diskrete dhe - për herë të parë mes këtyre dasmave - figurina në majë pranë një zemre prej tyli. Ishte martesa e saj e katërt, ceremoni e fshehtë para një gjykatësi komunal, ndërsa ai ishte president i Pepsit.

Pas gjithë asaj ajke qëndron një gjë që rrallë thuhet: asnjë nga këto torta nuk u zgjodh nga nusja vetë. Pas secilës qëndronte një studio, një oborr, një kompani ose një hotel që donte që fotografia të dilte si duhet. Te ne vjehrra e ka të njëjtin funksion, vetëm pa buxhet për havjar.