Japonya beş yılda nüfusunun yüzde 2,5'ini kaybetti - üç milyondan fazla kişi. Bu, resmi nüfus sayımının başlatıldığı 1920'den bu yana en büyük düşüş. Oran 2015-2020 döneminin üç katı. Ülke şimdi 123 milyon sakine sahip ve gelecek parlak değil.

Rakamlar herkesin gördüğü, kimsenin nasıl çözeceğini bilmediği klasik bir demografi krizine ait: 2023'te kadın başına 1,2 çocuk, 2,1'lik yenilenme oranının çok altında. 2025'te 705.000 doğum - üst üste onuncu düşüş yılı. Japonya şimdi Monako'nun hemen ardından dünyanın en yaşlı ikinci toplumu.

Hükümet ne yapıyordu? Benzer tüm ülkelerde yapılanı - çocuk teşvikleri deneniyor, ebeveyn iznine para ekleniyor, devlet tanışma uygulamaları açılıyor. Hiçbiri işe yaramıyor. Muhafazakâr Başbakan Sanae Takaichi klasik reçeteyi - göç politikası - izlemiyor, tam tersine gidiyor: France Presse'e göre „yabancıların girişine karşı sıkılaştırılmış önlemler".

Balkanlar için bu, 20 yıl sonra kendimizi görebileceğimiz bir ayna. Makedonya onlarca yıldır nüfus kaybediyor - sadece doğum yüzünden değil, göç yüzünden de. Romanya, Bulgaristan, Hırvatistan - aynı senaryo. Fark, Japonya'nın sonuçları nesiller boyunca taşıyabilecek güçlü bir ekonomiye sahip olması; biz aynı reçeteleri deniyoruz, ama o imkanlar olmadan. Japonya bir şeyi „çözdüğünde", aynı yolu izleyen ülkeler için genellikle çok geç olur. Soru aynı çapta düşüş görüp görmeyeceğimiz değil - bize ne kadar zaman kaldığı.