Japonia ka humbur 2,5 për qind të popullsisë së saj në pesë vjet - mbi tre milionë njerëz. Kjo është rënia më e madhe që nga viti 1920, kur u prezantua regjistrimi zyrtar. Norma është tre herë më e madhe se periudha 2015-2020. Vendi tani numëron 123 milionë banorë, dhe e ardhmja nuk është e ndritur.

Shifrat janë klasike për një krizë demografike që të gjithë e shohin dhe askush nuk di si ta zgjidhë: 1,2 fëmijë për grua në 2023, shumë nën normën e zëvendësimit prej 2,1. 705.000 lindje në 2025 - viti i dhjetë me radhë i rënies. Japonia tani është shoqëria e dytë më e plakur në botë, menjëherë pas Monakos.

Çfarë po bënte qeveria? Çfarë bëhet në të gjitha vendet e ngjashme - provohen subvencione për fëmijë, shtohen para për pushim prindëror, vendosen aplikacione shtetërore për njohje. Asgjë nga këto nuk funksionon. Kryeministrja konservatore Sanae Takaichi nuk po ndjek recetën klasike - politikën imigrante - por të kundërtën: „masa të shtrënguara kundër fluksit të të huajve", sipas France Presse.

Për Ballkanin kjo është një pasqyrë në të cilën mund të shohim veten për 20 vjet. Maqedonia po humb popullsinë prej dekadash - jo vetëm për shkak të lindjeve, por edhe për shkak të emigrimit. Rumania, Bullgaria, Kroacia - i njëjti skenar. Dallimi është se Japonia ka një ekonomi të fuqishme që mund t'i përballojë pasojat brez pas brezi; ne provojmë të njëjtat receta, por pa ato mundësi. Kur Japonia „zgjidh" diçka, zakonisht është tepër vonë për vendet që e ndjekin të njëjtën rrugë. Pyetja nuk është nëse do të shohim të njëjtin kalibër rënieje - por sa kohë na ka mbetur.