Ukrayna'daki savaş çoktandır yalnızca cephede yürütülmüyor. Cephe hatlarından uzak bir şehir olan Lviv'den bir sahne, öteki, daha boğuk savaşı gösterdi - devletle kendi vatandaşları arasındaki savaşı. 8 Temmuz'da Sihiv semtinde, yetkililer 1996 doğumlu bir adamı askerlik belgelerini kontrol etmek için durdurduktan sonra bir grup insan askerlik şubesinin bir aracını devirdi.

Askerlik şubesine (TCK) göre adam, askerlik kayıt kurallarını çiğnemiş ve 12 Haziran'dan beri hizmetten saklanıyormuş. Ama yetkililerin „belge kontrolü" dediği şeyi, görgü tanıkları çok farklı anlatıyor. „Onu dövdüler, bir minibüse itip kaçtılar. İnsanlar ayaklandı. Kimsenin bir çocuğu kapıp minibüse fırlatmaya hakkı yok", diye anlattı olay yerinden bir kadın.

Bölge askerlik şefi Maksim Kozitski, rekrutman personelinin işleminin yasallığına dair resmi bir soruşturma sözü verdi, polis ise yalnızca kamu düzenini sağladığını iddia ediyor. Ama sıradan vatandaşların bir devlet aracını devirmeye cüret etmesi bile, tek bir olaydan daha derin bir şeyden söz ediyor - insanlarla seferberliğin yürütülme biçimi arasındaki çatlamış güvenden.

Bu, savaşın nadiren manşetlere ulaşan kısmı. Dünya füzeleri ve cepheleri izlerken, hattın gerisindeki şehirlerde sessiz bir dram yaşanıyor: oğullarını saklayan aileler, sokaktan adam kapan minibüsler, onları savunmaya çıkan komşular. Her uzun savaş sonunda kendi devletini de içeriden yemeye başlar. Kendi seferberliklerini ve üniformadan kendi kaçışlarını hatırlayan bir bölge için bu tablo ne uzak ne de yabancı.