Meclis bir yalanlama yayımladı. Ne milletvekilleri ne de meclis hizmetinde çalışanlar için özel sağlık sigortası ödüyor ya da sağlıyor. Açıklamada, söz konusu olanın "gerçeğe aykırı ve manipülatif bir olgu sunumu" olduğu belirtiliyor.

Açıklama şöyle: medya haberlerinin dayandığı prosedür, sistematik yani önleyici sağlık muayenelerine ilişkin. Bu, işverenin yasal yükümlülüğü, ek bir sigorta değil. İş Sağlığı ve Güvenliği Yasası'nın 22. maddesi 1. fıkrasına göre işveren, çalışanlar için en az 24 ayda bir sağlık muayenesi sağlamakla yükümlü.

Hukuken bu doğru. Yasa gerçekten bunu istiyor ve kamu ile özel sektördeki her işverenden istiyor. Meclis bir ayrıcalık icat etmedi - bir yükümlülüğü yerine getirdi.

Peki hikâye neden yine de tuttu?

Çünkü "özel sigorta" ile "bütçeden ödenen sistematik muayene" arasındaki fark, bir hukukçunun anladığı bir fark; kamu sağlık kuruluşunda randevu bekleyen insanın değil. Onun için tek bir soru var: benim muayenem ne kadar çabuk sıraya geliyor, onlarınki ne kadar çabuk.

Yalanlama bu soruya cevap vermiyor, oysa metni doğuran soru tam da bu. Kurum ne olmadığını açıklıyor, uygulamanın gerçekte nasıl göründüğü hakkında hiçbir şey söylemiyor.

Aynı 22. madde herkes için geçerli. Sorulmaya değer soru, Meclis'in ona uyup uymadığı değil - ülkede kaç işverenin uyduğu ve uymayanlara ne olduğu. Cevap "hiçbir şey" ise, Meclis'in kendi yalanlamasında alıntıladığı yasa, Meclis'in kendi çıkardığı ve Meclis'in dışında kimsenin uygulamadığı bir yasadır.

Yalanlama, medyadan bunu yayımlamasını ve haberini düzeltmesini istiyor. Bu meşru bir talep. Ama kendisi hakkındaki haberlerde doğruluk isteyen bir kurumun, kendi işleyişinde de aynı doğruluk borcu vardır - basın biriminin onu savunmadığı yerlerde.