Kuvendi doli me një demantim. Nuk paguan dhe nuk siguron sigurim shëndetësor privat as për deputetët, as për të punësuarit në shërbimin kuvendor. Në kumtesë thuhet se bëhet fjalë për „paraqitje të pasaktë dhe manipulative të fakteve“.

Shpjegimi është ky: procedura së cilës i referohen publikimet mediatike ka të bëjë me kontrolle sistematike, pra parandaluese shëndetësore. Ky është detyrim ligjor i punëdhënësit, jo sigurim shtesë. Sipas nenit 22 paragrafi 1 i Ligjit për siguri dhe shëndet në punë, punëdhënësi është i detyruar të sigurojë kontrolle shëndetësore për të punësuarit të paktën çdo 24 muaj.

Juridikisht, kjo qëndron. Ligji vërtet e kërkon këtë, dhe e kërkon nga çdo punëdhënës në sektorin publik dhe në atë privat. Kuvendi nuk shpiku një privilegj - zbatoi një detyrim.

Atëherë pse historia fare u kap?

Sepse dallimi mes „sigurimit privat“ dhe „kontrollit sistematik të paguar nga buxheti“ është dallim që e kupton juristi, jo njeriu që pret termin në një institucion publik shëndetësor. Për të ekziston vetëm një pyetje: sa shpejt vjen radha e kontrollit tim, dhe sa shpejt vjen radha e tyre.

Demantimi nuk i përgjigjet asaj pyetjeje, ndërsa pikërisht ajo pyetje e krijoi tekstin. Institucioni shpjegon çfarë nuk është, dhe nuk thotë asgjë se si duket në të vërtetë zbatimi.

I njëjti nen 22 vlen për të gjithë. Pyetja që ia vlen të shtrohet nuk është nëse Kuvendi e respekton - por sa punëdhënës në vend e respektojnë, dhe çfarë u ndodh atyre që nuk e respektojnë. Nëse përgjigjja është „asgjë“, atëherë ligji që Kuvendi e citon në demantimin e vet është ligj që vetë Kuvendi e miratoi, dhe që askush nuk e zbaton jashtë Kuvendit.

Demantimi kërkon nga mediat ta publikojnë dhe ta korrigjojnë publikimin e tyre. Kjo është kërkesë legjitime. Por një institucion që kërkon saktësi në raportimin për veten, e ka të njëjtin detyrim ndaj saktësisë edhe në punën e vet - atje ku nuk ka shërbim për shtyp që ta mbrojë.