Ankara'daki NATO zirvesinde Hırvat cumhurbaşkanı Zoran Milanović, bölgede çoğunun kaçınmayı tercih ettiği bir konuyu suskunlukla geçiştirmedi: Sırbistan'ın silahlanması. Milanović açıkça, Sırbistan'ın uzun menzilli İsrail füzelerine sahip olduğunu - kendi ifadesiyle birkaç yüz kilometre menzilli - ve bunu ittifak önünde dile getirmenin görevi olduğunu belirtti. „NATO bunun hakkında bir şey bilmeli", dedi.

Hırvat cumhurbaşkanı bir adım daha ileri gitti ve Hırvatistan'ın „simetrik" yanıt vermek zorunda kalacağını duyurdu - yani, dediği gibi savunma amacıyla benzer bir şeyle donanacağını. Böylece masaya eski Balkan mantığı geri döndü: komşu silah aldığı an, sen de almalısın, çünkü aksi halde „daha savunmasız" kalırsın. Sarmalı ezbere biliyoruz - herkes „yalnızca savunma için" silahlanıyor, sonunda ise tüm bölge on yıl öncesine göre daha büyük bir silah yığınının üstünde oturuyor.

Sırbistan yıllardır ordusunu açıkça modernize ediyor, Rusya'dan, Çin'den ve şimdi bu iddialara göre İsrail'den de teçhizat alıyor. Gerçekten bu menzilde füzeler mi söz konusu, yoksa zirvede kameralar önünde siyasi bir alarm gösterisi mi, bağımsız veriler olmadan doğrulamak güç. Milanović, Belgrad'a yönelik sert söyleminin yurtiçinde kendisine hiçbir zaman zarar vermediği bir siyasetçi.

Ama kimin kime ne kadar inandığını bir kenara bırakalım. Balkanlar'daki sıradan vatandaş için asıl mesele farklı ve daha basit: liderler kimin daha uzun füzesi olduğu üzerine yarışırken, o milyonlarca euronun tek biri bile hastanelere, okullara ya da maaşlara gitmiyor. Onlarca yıldır yurt dışına kaçan insanlarla boşalan bir bölge, silah için birdenbire bütçe buluyor. Balkanlar'daki her silahlanma yarışının aynı bedeli var - onu kalanlar öder.