Në samitin e NATO-s në Ankara, presidenti kroat Zoran Millanoviq nuk e heshti temën që shumëkush në rajon parapëlqen ta shmangë: armatosjen e Serbisë. Millanoviq deklaroi hapur se Serbia zotëron raketa izraelite me rreze të gjatë veprimi - sipas fjalëve të tij, me rreze prej disa qindra kilometrash - dhe se ishte detyra e tij ta hapte këtë para aleancës. „NATO-ja duhet të dijë diçka për këtë", tha ai.

Presidenti kroat shkoi edhe një hap më tej, duke njoftuar se Kroacia do të duhet të përgjigjet „simetrikisht" - domethënë të pajiset me diçka të ngjashme, siç thotë ai, për arsye mbrojtjeje. Me këtë, në tryezë u kthye logjika e vjetër ballkanike: sapo fqinji blen armë, edhe ti duhet, sepse përndryshe mbetesh „më i cenueshëm". Spiralen e dimë përmendsh - secili armatoset „vetëm për mbrojtje", dhe në fund gjithë rajoni rri mbi një grumbull më të madh armësh se dhjetë vjet më parë.

Serbia prej vitesh e modernizon hapur ushtrinë e vet, duke blerë teknikë nga Rusia, Kina, dhe tani sipas këtyre pohimeve edhe nga Izraeli. A bëhet fjalë vërtet për raketa me një rreze të tillë, apo për një shfaqje politike alarmante para kamerave në samit - është vështirë të konfirmohet pa të dhëna të pavarura. Millanoviq është një politikan të cilit retorika e ashpër ndaj Beogradit kurrë nuk i ka bërë dëm në shtëpi.

Por le ta lëmë mënjanë se kush kujt sa i beson. Poenta për qytetarin e thjeshtë në Ballkan është ndryshe dhe më e thjeshtë: ndërsa liderët garojnë kush ka raketa më të gjata, asnjë prej atyre milionave euro nuk shkon në spitale, shkolla apo paga. Një rajon që prej dekadash zbrazet nga njerëz që ikin jashtë vendit, papritmas gjen buxhet për armë. Çdo garë armatimi në Ballkan ka të njëjtin çmim - e paguajnë ata që mbeten.