Malaga'dan modern düğün kurallarını yıkan bir gardırop hikâyesi geliyor. Nedime Belinda düğüne butikten alınmamış ve hiçbir stilist tarafından takip edilmemiş bir elbiseyle çıktı - elbiseyi kuzeni, tasarımcı Isabel Montiel dikmişti. İlham kaynağı 1920'ler, charleston ve özgürleşmiş kadın çağı.

Elbise şampanya rengi ipek tülbentten, elle dikilmiş dekoratif plise ve hareketli aksanlarla. Kutsal Kalp Kilisesi'ndeki tören için bir şal vardı, ve - hangi yedek daha iyi olabilir - Churriana'daki La Casita de Madera resepsiyonu için aileden gelen manila şalı. Şapka iri, doğal rafyadan, minimalist küçük şapkalar çağında bilinçli bir provokasyondu.

Detaylar önemli. Isabel Montiel Malaga'nın küçük çevresinde çalışan bir tasarımcı, bu düğüne yaklaşımı moda beyanı değildi - aile vazifesiydi. Gelin için, nedime için ve birkaç davetli için elbise dikti. "Charleston döneminden ilham aldı," diye anlatıyor. Her şey aile çevresinde: teyze, kuzen, gardıropta sessizce mahrem bir anda biçim ile özgürlük arasında diyalog.

Balkan düğünü için bu radikal bir düşünce. Burada nedime genellikle "gelini gölgede bırakmama" baskısı altındadır - stil sahibi cesur her kadına karşı kullanılan bir kural. Malaga örneği tersini gösteriyor: kıyafet aynı anda hem haraç hem diskresyon, hem tarihi hem kişisel olabilir. Nedime gelinden daha küçük bir lamba olmamalı - ikinci bir lamba olmalı. Ve onu ruhuyla taşımalı.