Од Малага доаѓа гардеробна приказна која ги собори правилата за модерни свадби. Кумата Белинда излегла на свадбата облечена во фустан кој не е купен од бутик и не е пратен од стилист – туку е сошен од нејзината сестричина, дизајнерката Изабел Монтиел. Инспирацијата е 20-те години на 20-ти век, ера на чарлстон и ослободена жена.

Фустанот е од шампанско-боена свилена газа, со рачно сошиени декоративни плисета и подвижни додатоци. Имаше еден шал за церемонијата во Црквата на Светото Срце, и – која подобра иста за резерва – семејниот манилски шал за приемот во La Casita de Madera во Чурјана. Капата беше преголема, од природна рафија, изборна провокација во ера на минималистички мали капи.

Деталите се важни. Изабел Монтиел е дизајнерка која работи во малиот круг на Малага, и нејзиниот пристап кон оваа свадба не е модна изјава – е семејна должност. Сошила фустани за невестата, за кумата, и за повеќе гостинки. “Беше инспирирано од епохата на чарлстонот”, опишува таа. Сè во кругот на семејството: тетка, сестричина, дијалог за форма и слобода во вистински скриен момент во гардеробната.

За балканската свадба ова е радикална мисла. Тука кумата обично е под притисок да не “ја засени невестата” – правило кое се користи против секоја смела жена со стил. Малажкиот пример покажува спротивно: облеката може да биде и хомаж и дискреција, и историска и личностна, истовремено. Кумата не треба да биде помал светилник од невестата, треба да биде друг светилник. И треба да го носи со душа.