İran'la savaş patlak verdiğinde ve günde 11 milyon varilden fazla ham petrole erişim sorgulanır hale geldiğinde, analistler yıl sonuna kadar varil başına 200 dolarlık bir fiyat öngördü. Bu olmadı. Ve uzmanlara göre asıl neden, pompalarımızdaki yakıt fiyatından söz ederken nadiren andığımız bir ülke - Çin.

Dünyanın en büyük ikinci petrol tüketicisi olarak Çin bir dizi hamle yaptı - ithalatı azalttı, yıllarca biriktirdiği devasa rezervlere dayandı ve temiz enerji kullanımını artırdı. Sonuç: yüksek fiyatların darbesi basitçe massedildi. „Çin, darbeyi Asya'nın geri kalanı, dolayısıyla küresel ekonomi için hafifletmede kilit rol oynadı", diyor Ember enerji enstitüsünden Dan Walter. Başka bir analist bunu daha basit söyledi: „Çin fiyata bir tavan koydu."

Rakamlar kendisi konuşuyor. Brent pazartesi günü varil başına 78 doların altına düştü - krizin zirvesindeki mayıs başındaki 114 dolarla kıyaslandığında. Ve Çin'deki elektrikli araç patlaması geçen yıl petrol tüketimini günde yaklaşık bir milyon varil azalttı. Uluslararası Enerji Ajansı şimdi, Hürmüz Boğazı'nın yeniden açılmasının gelecek yıl arz fazlası getirebileceği uyarısında bulunuyor - talep edilenden günde 4,7 milyon varile kadar fazla.

Peki bütün bunda biz neredeyiz? Her zamanki gibi zincirin sonunda. Çin rezerv biriktirmeye karar verdiğinde, pompadaki Balkan sürücüsü bunu bilmiyor bile - ama tam da o uzak karar, depoyu doldurmanın makul mü yoksa dayanılmaz mı bir fiyat olduğunun farkı. Dünyamızı, seçmediğimiz oyuncular, kontrol etmediğimiz piyasalarda bize biçiyor. Hiç değilse bu kez o görünmez el bizi cepten vurmadı - ama kendi hayatımızın katlanılır olması için daha ne kadar başkasının stratejisine bağlı kalacağız?