Kur shpërtheu lufta me Iranin dhe qasja te më shumë se 11 milionë fuçi naftë e papërpunuar në ditë u vu në pikëpyetje, analistët parashikuan një çmim prej 200 dollarësh për fuçi deri në fund të vitit. Kjo nuk ndodhi. E arsyeja kryesore, thonë ekspertët, është një vend që rrallë e përmendim kur flasim për çmimin e karburantit në pompat tona - Kina.

Si konsumatori i dytë më i madh i naftës në botë, Kina ndërmori një varg hapash - uli importet, u mbështet në rezervat e mëdha që i kishte grumbulluar prej vitesh dhe rriti përdorimin e energjisë së pastër. Rezultati: goditja nga çmimet më të larta thjesht u absorbua. „Kina luajti rol kyç në zbutjen e goditjes për pjesën tjetër të Azisë, e me të edhe për ekonominë globale", thotë Dan Walter nga instituti energjetik Ember. Një analist tjetër e tha më thjesht: „Kina vendosi një tavan mbi çmimin."

Shifrat flasin vetë. Brenti ra nën 78 dollarë për fuçi të hënën - krahasuar me 114 dollarë në fillim të majit, në kulmin e krizës. Dhe bumi i automjeteve elektrike në Kinë vitin e kaluar uli konsumin e naftës me rreth një milion fuçi në ditë. Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë tani paralajmëron se rihapja e Ngushticës së Hormuzit mund të sjellë tepricë oferte vitin tjetër - deri në 4,7 milionë fuçi në ditë më shumë sesa kërkohet.

E ku jemi ne në gjithë këtë? Në fund të zinxhirit, si zakonisht. Kur Kina vendos të grumbullojë rezerva, shoferi ballkanas te pompa as nuk e di - por pikërisht ai vendim i largët është dallimi mes një çmimi të arsyeshëm dhe një të padurueshëm për rezervuarin. Botën na e qepin lojtarë që nuk i kemi zgjedhur, në tregje që nuk i kontrollojmë. Të paktën këtë herë ajo dorë e padukshme nuk na goditi në xhep - por sa gjatë do të varemi nga strategjia e tjetërkujt që jeta jonë të jetë e durueshme?