Gece ikide, mahalle uyurken, iki kişi elektrikli scooterlarla Şuto Orizari'deki alışveriş kompleksinin önüne geliyor. Acele etmiyorlar. Vitrinlere yanıcı sıvı döküyor, ateşe veriyor ve geldikleri yoldan gidiyorlar. Tüm operasyon bir dakikadan kısa sürüyor. Sonuç: yanmış 20'den fazla dükkân.

Sosyal medyada yayımlanan görüntü tüm davayı değiştiriyor. Dün "alışveriş merkezinde yangın" olan şey - herkesin elektriği, bir sigarayı, bir kazayı düşünmesine izin veren bir ifade - bugün tamamen başka bir şey. Biri geldi, biri ateşe verdi, biri kaçtı. Bu kaza değil, bu bir eylem.

Kriz Yönetim Merkezi'nin verilerine göre yangını 15 itfaiyeci altı araçla, saat 3:31'den 6:45'e kadar söndürdü. Elli saniyede çıkarılanı söndürmek için üç saat on dört dakika. Yanan dükkânların tamamı tek bir kişiye aitti ve kiraya verilmişti - yani başkasının emeği, başkasının malı, çoktan ödenmiş başkasının kira parası yandı.

Kim ödüyor, kim hesap veriyor

İçişleri Bakanlığı'ndan sebep konusunda şimdilik resmî bir yanıt yok. Keşif var, "olayın aydınlatılması için alınan tedbirler" var - bu ülkede herkesin ezbere bildiği bir ifade. Geriye kalan soru daha somut: güvenlik kamerası görüntüsü var, saat var, tarih var, scooterlı iki kişi var. Böyle bir çemberi kapatmak ne kadar sürer?

Çünkü mesele soyut değil. O dükkânlarda tekstil ve başka mallar vardı. Her birinin arkasında sabah kepengi açan, malı dizen ve ertesi gün de orada olacağını sanan bir insan duruyor. Yaklaşık yirmi aile bir gecede gelir kaynağını kaybetti - ve "saik" kelimesini henüz kimse yüksek sesle söylemedi.

Görüntüyü sosyal medyada yerel bir medya kuruluşu yayımladı, bir kurum değil. Hikâyenin asıl can alıcı noktası da bu: davanın anlaşılma biçimini değiştiren kanıt bir açıklamadan değil, Facebook'tan geldi. Kamera resmî bildiriden daha iyi çalışıyorsa, bu teknolojinin üstünlüğü değil - kurumun hızının ölçüsüdür.