Çdo ditë një shtrenjtim i ri. Barreli „Brent" arriti rreth 85 dollarë - niveli më i lartë në katër javët e fundit - ndërsa nafta amerikane WTI iu afrua 80 dollarëve. Shifra që për qytetarin mesatar tingëllojnë larg, derisa të ndalesh te pompa e karburantit. Dhe atëherë Ngushtica e Hormuzit, e larguar mijëra kilometra, papritur bëhet shumë e afërt.

Shkaku i kërcimit është gjeopolitik, jo i tregut. Tensionet e rinovuara mes Uashingtonit dhe Teheranit sërish e ndezën frikën se furnizimi me naftë mund të prishet. SHBA-ja rivendosi bllokadën mbi eksportin e naftës iraniane, dhe në tërë tregimin u përzie edhe presidenti Donald Tramp me paralajmërimin për një taksë të mundshme prej 20 për qind për çdo anije që kalon nëpër Ngushticën e Hormuzit - korridori kyç përmes të cilit kalon një pjesë e madhe e naftës botërore.

Se gjërat nuk janë aq të qarta sa duken, e vërtetojnë edhe vetë analistët. Strategët për lëndët e para nga „ING", Voren Paterson dhe Eva Manti, theksojnë se „ka pak detaje se si do të funksiononte kjo - apo sa serioz është Trampi" rreth gjithë idesë. Me fjalë të tjera, tregu reagon jo ndaj faktit, por ndaj pasigurisë. Ndërsa pasiguria, kur bëhet fjalë për naftën, gjithmonë paguhet paraprakisht - dhe atë nga xhepi i konsumatorit.

Këtu është edhe realiteti ballkanik që rrallë përmendet në raporte të tilla. Kur çmimi i naftës në bursat botërore kërcen, deri te pompat tona arrin me pak vonesë - por arrin me siguri. Çdo dollar lart te barreli do të thotë disa denarë më shumë për litër, e kjo prapë do të thotë ushqime më të shtrenjta, transport më të shtrenjtë, jetë më të shtrenjtë. Gjeopolitikën mes Uashingtonit dhe Teheranit në fund e paguan edhe një familje në Shkup, Manastir apo Strumicë.

Pyetja që mbetet është se sa gjatë do të zgjasë kjo pasiguri dhe nëse Ngushtica e Hormuzit sërish do të bëhet epiqendër e një krize globale. Ballkani nuk ka ndikim mbi atë se kush kontrollon një grykë të vetme detare në anën tjetër të botës. Por ka ndjenjë për pasojat - sepse çdo herë kur të mëdhenjtë luajnë me muskuj, fatura ndahet mes të gjithëve, dhe më së shumti e ndiejnë ata që numërojnë denarët.