26 yaşındaki bir Rus teğmen aylarca kendi biriminin mevzilerini Kiev'e sızdırdı: Wall Street Journal'a göre 300'den fazla Rus askeri öldü

Lev Stupnikov 26 yaşındaydı, teğmen rütbesindeydi ve bir tugayın gizli tutmak istediği her şeye erişimi vardı: birlik hareketleri, muharebe planları, telsiz frekansları ve keşif dronlarının görüntüleri. Rus ordusunun 36. Motorize Piyade Tugayı'nda, Vuhledar yakınlarındaki cephede muhabere subayı olarak görev yapıyordu. Amerikan gazetesi The Wall Street Journal'a göre aylarca bunların hepsini doğrudan Ukrayna askeri istihbaratına gönderdi.

Gazete, Stupnikov'un zamanla Rus ordusundaki yolsuzluk ve vahşetten ve Ukrayna'daki savaştan hayal kırıklığına uğradığını yazıyor. Şubat 2024'te annesi Tatyana Yantsen, onun Ukrayna istihbaratıyla temas kurmasına yardım etti. Tek bir şartla işbirliği yapmayı kabul etti - bilgiler için hiçbir para almamak.

İlk darbe çabuk geldi. Daha Şubat 2024'te Stupnikov, Vuhledar yakınlarında tugay komutanlığı dahil 120 ila 150 Rus asker ve subayın toplandığı bir yerin koordinatlarını gönderdi. Saldırıdan önce sayıyı doğrulamak için toplantıyı fotoğrafladı, ardından mide sorunları bahanesiyle mevziden ayrıldı. Kısa süre sonra Ukrayna füzeleri düştü. Kendi verdiği verilere göre 68 Rus askeri öldü, 60'ı yaralandı. Ölenler arasında tugay komutanı Albay Hüseyin Musayev dahil on subay vardı.

Bu son değildi. Stupnikov üniformayı giymeye ve görevlerini yapmaya devam ederken, paralel olarak Rus birliklerinin mevzilerini, operasyon planlarını, komuta kadrosunun hareketlerini ve frekansları göndermeyi sürdürdü. Mayıs 2024'te iki Rus hücum biriminin konuşlandığı bir binanın koordinatlarını verdi. Ardından gelen saldırıda aralarında bir yüzbaşının da bulunduğu 20 asker daha öldü. İçeriden ekipmanı da sabote etti: gözetleme kameralarını ve dron kontrol cihazlarını kapattı, Ukrayna tarafına da Rus keşif sistemlerinin görüntülerine erişim sağladı.

Rus komutanlığı kendi saflarından birinin planları sızdırdığından şüphelenmeye başlayınca Stupnikov kaçmaya karar verdi. 6 Temmuz 2024 gecesi, Ukrayna kuvvetlerinin önceden hazırladığı bir rotayı izleyerek mayınlı bir bölgeden cephe hattını geçti; yolu ona bir Ukrayna dronu gösteriyordu. Karşı tarafta, Ukraynalı ajanların aylarca Rus gözetleme kameralarını ve dronlarını izlemek için kullandığı erişim şifrelerinin bulunduğu bir cep telefonunu teslim etti. Ardından Rus Gönüllü Kolordusu'na katıldı - Ukrayna safında savaşan Rus vatandaşlarından oluşan bir oluşum.

Gazetenin onun işbirliğine atfettiği 300'den fazla ölü Rus askeri rakamı, Ukraynalı ajanların verilerine, görüntülere ve Rus raporlarına dayanıyor. Yani rakamların bir kısmını, hikâyenin etkileyici görünmesinde en çok çıkarı olan taraf verdi. Rolü ancak Eylül 2025'te, eski Rus subayla yapılan bir röportajın yayımlanmasının ardından kamuoyuna çıktı; Rus makamları da bunun üzerine onun hakkında arama kararı çıkardı.

Kesin ölü sayısı muhtemelen hiçbir zaman bağımsız olarak doğrulanmayacak. Ama hikâye şimdiden Rus ordusu hakkında rahatsız edici bir şey söylüyor: gazetenin yazdığı yolsuzluk ve vahşet, sonunda kendi subayını kendi insanlarını ele vermeye itti. Balkanlar, "bizden" ile "onlardan" arasındaki çizginin mahallelerden, hatta ailelerden geçtiği savaşları hatırlar. Cephenin iki tarafında da, hiçbir zaman okuyamayacağımız bu türden kaç hikâye var?