Индустријата во Македонија тивко останува без работници, а најмногу таму каде најмалку смееме да си дозволиме – во рударството. Бројките се објавени, но прашањето кое го отвораат ретко кој сака да го изговори.

Според податоците на Државниот завод за статистика објавени на 3 јули, бројот на вработените во индустријата во периодот јануари-мај 2026 е намален за 3 отсто во споредба со истиот период лани. Најголемиот пад е во рударството и вадењето камен – минус 7,3 отсто, следено од преработувачката индустрија со пад од 2,5 отсто. Единствен светол исклучок е секторот за снабдување со енергија, кој бележи благ раст од 1 отсто.

Падот не е ограничен на еден агол од економијата – се шири низ речиси сите категории. Помалку работници има кај производството на капитални добра, кај трајните и нетрајните потрошувачки производи, кај интермедијарните производи и кај енергетските производи. Кога една економија губи работници истовремено на толку многу фронтови, тоа не е случајна флуктуација, туку тренд што вреди да се сфати сериозно.

А зад бројката од 7,3 отсто во рударството се крие пошироката приказна за пропуштени шанси. Македонија со години зборува за нови инвестиции во рударскиот сектор – проекти како рудникот кај Иловица-Штука – кои завршуваат заглавени меѓу дозволи, протести и политичка неодлучност. Резултатот е сектор што слабее, губи работници и инвеститори истовремено, додека соседите ги привлекуваат токму парите што кај нас минуваат покрај врата.

Прашањето што статистиката не го одговара е едноставно: каде одат тие работници? Дел веројатно преминуваат во услуги, дел во странство, каде и онака заминуваат илјадници секоја година. Кога индустријата – основата на секоја реална економија – се празни од работници, тоа не е бројка за фуснота во извештај, туку сигнал дека нешто во моделот не функционира. И додека властите се фалат со стабилност, статистиката тивко пишува поинаква приказна.