SDSM bu cumartesi yeni bir bomba patlattı. Parti açıklamalarına göre Maksim Dimitrievski - Kumanovo belediye başkanı ve ZNAM partisinin lideri - „MBS Global” adlı bir Bulgar firmasının sahibi. Firma 7 Ağustos 2015'te Burgaz'daki bir adreste tescil edildi ve gıda dışı ürünlerin toptan satışı alanında faaliyet gösteriyor.

„Hesap verme zamanı geliyor” - parti açıklamasının başlığı bu. İroni: ülkenin şu anki en büyük muhalefet gücü olan ve son parlamento seçimlerinde hükümetin dışında kalan parti, şimdi VMRO-DPMNE'nin koalisyon ortaklarına saldırıyor. Saldırının özü sadece firmanın varlığı değil - ZNAM'ın yolsuzluk karşıtı söylemi ile yurt dışındaki işler arasındaki çelişki.

SDSM bir başka firmadan da söz ediyor: Kumanovo'nun Dobroşan'ından, Dimitrievski ve Serafimovski'nin eşlerinin sahibi olduğu „AJFIH DOO”. Bu, stratejinin standart bir parçası: bir parti yolsuzluğa saldırıyorsa, yakın aile üyeleri üzerine kayıtlı mülkleri ara, çünkü klasik politikacılar işlerini orada saklar.

Dimitrievski ne diyor? Şimdilik - sessizlik. Bizdeki standart siyasi akış bu: suçlama açıklaması, iki-üç gün sessizlik, ardından konuyu değiştiren bir karşı açıklama. Bu arada kamuoyu, yolsuzluk eleştirisiyle geçinen bir partinin birdenbire kendi Bulgar firmalarıyla ortaya çıkışını izliyor. Bu yasadışı mı? Henüz o düzeyde değiliz - bu etik bir mesele, mutlaka hukuki değil.

Arka plandaki soru: bu, SDSM'nin VMRO-DPMNE ile şimdi hükümet koalisyonunda olan eski müttefikleri (ZNAM) için duyulan coşkuyu soğutma girişimi mi? Bu makul bir okuma. Muhalefet partileri, iktidarın koalisyon ortaklarına zarar veren materyalleri politik bir amaç olmadan nadiren yayımlar.

Kumanovo bu arada birçok sorunu olan ama bunlardan azının çözüldüğü bir şehir olarak kalıyor - altyapıdan, son 20 yılda şehri terk eden şehir içi sağlık ve eğitim kaynaklarının geri getirilememesine kadar. Belediye başkanının Bulgar firması olup olmadığı önemli bir soru. 80.000 Kumanovo sakininin günlük hayatını çözecek mi - hayır. Siyasi skandal ile vatandaşların gerçek ihtiyaçları arasındaki fark bu, ve paradoksal olarak siyaset çok daha fazla ilkine odaklanıyor.