21 Mayıs 2026'da, Tennessee'deki bir cezaevinde, Tony Carruthers'ın (57) idam girişimi bir saat sonra durduruldu. Tıbbi personel, eyalet idam protokolünün gerektirdiği yedek serum için uygun bir damar bulamadı. Tennessee valisi sonunda idamı bir yıl erteledi - ama hemen ardından ağlama ve kıvranmayla tepki gösteren adam için ağrısız olmak için çoktan geç olmuştu.

„Bu inanılmaz. Çok minnettarım," dedi Carruthers'ın avukatı Maria DeLibetato, ertelemeyi öğrendiğinde. Hükümlünün ikinci damarı ararlarken „kıvrandığına ve bağırdığına" tanıklık etti. Bu, Tennessee'nin medyada görmek istediği bir resim değil, ama tüm deneyimiyle tıbbi personelin önleyemediği bir resim.

Diğer taraftan bakış: Tennessee Cezaevi Müdürlüğü, ana intravenöz hattı kurmayı başardıklarını, ama yedek hattı kuramadıklarını doğruladı. Merkezi hat girişimleri de başarısız oldu. Bu teknik tespit. Bu, çalışmayan bir tıbbi prosedüre dönüşmüş idam cezası.

Carruthers'ın davası eski. 1994'te üçlü cinayetten mahkum oldu - Marcellos Anderson, annesi Delois Anderson, ve Frederick Tucker. Ama o zaman susturulup şimdi açık olan gerçekler: onu suçla doğrudan bağlayan hiçbir fiziksel kanıt yoktu. Mahkumiyet tanık ifadesine dayanıyordu - aralarında ifadesi için ödeme aldığı sonradan ortaya çıkan bir polis muhbiri vardı.

Carruthers'ın suç ortağı James Montgomery'nin idam cezası hafifletildi ve 2015'te cezaevinden tahliye edildi. Aynı suçtan mahkum iki adam - biri özgür, biri ölüm cezasında. İşte sonradan yalan söylediğini kabul eden bir adamın ifadesine dayalı adalet böyle görünüyor.

12 ay mahkemelerin davayı yeniden incelemesi için yeterli olacak mı? Muhtemelen değil. ABD'deki idam cezası sistemlerinin yine kendi dinamikleri var. Ama 12 ay Tennessee'nin prosedürlerini yeniden gözden geçirmesi ve gelecek sefer teknolojinin „hızlı adalet" siyasi anlatısına ihanet etmemesini sağlaması için yeterli olacak.