NATO Genel Sekreteri Mark Rutte ile görüşmesi öncesinde ABD Başkanı Donald Trump, Avrupalı müttefikleri yeniden hedef aldı ve ABD'nin Avrupa'yı Rusya'dan savunmak için „trilyonlarca dolar" harcadığını, karşılığında ise bir „hayır" aldığını öne sürdü.

„Onlar bizim için orada değildi", dedi Trump ve savunma bakanından, Avrupalı müttefiklerin ihtiyaç anında Amerika'ya yardıma fare gelip gelmeyeceğini kontrol etmesini istediğini öne sürdü. Özellikle bir gün önce istifa eden İngiltere Başbakanı Keir Starmer'ı hedef aldı ve Starmer'ın yardımı ancak Trump kazandıktan sonra vaat ettiğini söyledi. „Kazandıktan sonra size ihtiyacımız yok", oldu yanıtı, ve Starmer'ın „bir Winston Churchill olmadığını" ekledi. Trump'ın „çok kötü" ortaklar olarak nitelediği İtalya ve Almanya da hedef tahtasına oturdu.

Ona göre ABD, NATO'ya yılda yaklaşık 600 milyar dolar harcıyor - „tamamen çılgınca" dediği bir rakam. Avrupa'nın Amerika'ya yardım etmeyi reddetmesinin „aptalca" olduğu sonucuna vardı.

Bu sahnede Balkanlarda yaşayan herkes için tanıdık bir şey var - ne kadar verdiğini yüksek sesle hatırlatan büyük bir hami ve kendi güvenliği hakkında gerçekte ne kadar az karar verdiğini aniden kavrayan küçük ülkeler. Avrupa'nın şimdi sessizce kendine sorduğu soru, bizim çoktan bildiğimiz soruyla aynı: Koruyan, korumanın artık değmediğine karar verince ne olur? NATO onlarca yıl boyunca eşitler arasında ebedi bir ittifak olarak pazarlandı. Trump, kabalığıyla, yapının her zaman gizlediğini yalnızca yüksek sesle söylüyor - bazılarının diğerlerinden daha eşit olduğunu ve faturayı her zaman ödeyenin tuttuğunu.