İşçi Partisi'nin Britanya'da zaferle yeniden iktidara dönüşünün üzerinden bir yıl geçtikten sonra, Başbakan Keir Starmer'ın daha pazartesi günü istifasını sunabileceği konuşuluyor. Hükümet bunu yalanlıyor, ama yalanlamanın kendisi bile on iki ay önce dokunulmaz görünen bir adamın konumunun ne kadar sarsıldığını gösteriyor.

Söylentiyi, Starmer'ın gideceğini ve ayrılışı için bir tarih belirleyeceğini ileri süren bir gazete ortaya attı. Buna karşılık hükümetten bir kaynak, başbakanın "hükümeti yönetmeye devam etme niyetinde" olduğunu söyledi. Ama söylenti doğru olsa da olmasa da, ardındaki bağlam gerçek ve ağır.

Rakamlar acımasız. Yerel seçimlerde İşçi Partisi neredeyse 1.500 meclis koltuğu ve 35 meclisin kontrolünü kaybetti, Reform Partisi ise benzer biçimde 1.451 koltuk kazandı. Bir projeksiyon partiyi yüzde 20'ye - genel seçimi kazandığı desteğin neredeyse yarısına - ve Muhafazakârlarla aynı seviyeye yerleştirdi. 97'den fazla İşçi Partisi milletvekili istifasını istedi, sağlık bakanı görevi bıraktı ve Andy Burnham, Starmer'a liderlik için resmen meydan okuma hakkı veren bir parlamento koltuğu kazandı.

Bu hikâye Balkan siyasetini izleyen herkese tanıdık: dünün kurtarıcısı inanılmaz bir hızla bugünün yüküne dönüşür. Starmer, Muhafazakârlarla yaşanan yıllarca süren kaosun ardından istikrar vaadiyle iktidara geldi. Bir yıl sonra partisi içeriden çöküyor, ona güvenen seçmenler de kısa süre önce nefret ettikleri kişilere kaçıyor.

Güvenecek kimsesi kalmayan bir ülkeye ne olur? Britanya Muhafazakârları tüketti, şimdi İşçi Partisi'ni de tüketiyor, ufukta ise birkaç yıl önce marjinal olan Reform Partisi yükseliyor. Hiçbir seçenek sonuç vermeyince seçmenler oy vermeyi bırakmaz - sadece öfkelerini fırlattıkları yeri değiştirir. Ve bu, nadiren iyi biten bir süreçtir.