Пред средбата со генералниот секретар на НАТО Марк Руте, американскиот претседател Доналд Трамп повторно ги нападна европските сојузници, тврдејќи дека САД трошат „билиони долари” за да ја бранат Европа од Русија – а за возврат добиваат „не”.

„Нив ги немаше таму за нас”, рече Трамп, тврдејќи дека побарал од министерот за одбрана да провери дали европските сојузници воопшто би се појавиле да помогнат на Америка во потреба. Особено го нападна британскиот премиер Кир Стармер – кој поднесе оставка ден претходно – велејќи дека Стармер ветил помош дури откако Трамп ќе победи. „Не ни требате откако ќе победиме”, беше неговиот одговор, додавајќи дека Стармер „не беше Винстон Черчил”. На удар се најдоа и Италија и Германија, кои Трамп ги нарече „многу лоши” партнери.

Според него, САД трошат околу 600 милијарди долари годишно на НАТО – бројка што ја нарече „целосно луда”. Заклучи дека одбивањето на Европа да ѝ помогне на Америка е „глупо”.

Има нешто познато во оваа сцена за секого што живее на Балканот – голем покровител што гласно потсетува колку дал, и помали земји што наеднаш сфаќаат колку малку всушност одлучуваат за сопствената безбедност. Прашањето што Европа сега тивко си го поставува е истото што ние одамна го знаеме: што се случува кога заштитникот реши дека повеќе не му се исплати да штити? НАТО со децении се продаваше како вечен сојуз меѓу еднакви. Трамп, со својата бруталност, само гласно го кажува она што структурата отсекогаш го криеше – дека некои се поеднакви од другите, и дека сметката секогаш ја држи оној што плаќа.