Para takimit me sekretarin e përgjithshëm të NATO-s Mark Rutte, presidenti amerikan Donald Trump sërish sulmoi aleatët evropianë, duke pohuar se SHBA-të shpenzojnë „triliona dollarë" për ta mbrojtur Evropën nga Rusia - e në këmbim marrin një „jo".

„Ata nuk ishin aty për ne", tha Trump, duke pohuar se i kishte kërkuar ministrit të mbrojtjes të verifikonte nëse aleatët evropianë do të paraqiteshin fare për t'i ndihmuar Amerikës në nevojë. Sulmoi veçanërisht kryeministrin britanik Keir Starmer - që dha dorëheqje një ditë më parë - duke thënë se Starmer premtoi ndihmë vetëm pasi Trump të fitonte. „Nuk na duheni pasi të fitojmë", ishte përgjigjja e tij, duke shtuar se Starmer „nuk ishte Winston Churchill". Në shenjë u gjetën edhe Italia e Gjermania, që Trump i quajti partnerë „shumë të këqij".

Sipas tij, SHBA-të shpenzojnë rreth 600 miliardë dollarë në vit për NATO-n - një shifër që e quajti „krejtësisht të çmendur". Ai përfundoi se refuzimi i Evropës për ta ndihmuar Amerikën është „budallallëk".

Ka diçka të njohur në këtë skenë për këdo që jeton në Ballkan - një mbrojtës i madh që me zë të lartë kujton sa ka dhënë, dhe vende më të vogla që papritur kuptojnë sa pak vendosin në të vërtetë për sigurinë e vet. Pyetja që Evropa tani ia bën në heshtje vetes është e njëjta që ne e dimë prej kohësh: çfarë ndodh kur mbrojtësi vendos se nuk ia vlen më të mbrojë? NATO-ja prej dekadash u shit si aleancë e përjetshme mes të barabartëve. Trump, me brutalitetin e tij, vetëm thotë me zë të lartë atë që struktura gjithmonë e fshehu - se disa janë më të barabartë se të tjerët, dhe faturën gjithmonë e mban ai që paguan.