Epiktetos bir köleydi. Kendine hâkim olmayan hiç kimsenin özgür olmadığına dair cümlesi alıntılanırken genellikle atlanan ayrıntı budur - ve cümleye ağırlığını veren tam da bu ayrıntıdır, çünkü onu her şeyi seçebilen bir adam söylememiştir.

"İçinde Yaşadığımız Aile" kitabının yazarı psikolog Violeta Acedo Herrera, bu cümlenin çağdaş okumasının başkalarını reddetmekle ilgili olmadığını söylüyor. "Kendine hâkim olmak, daha çok, davranışın sürekli başkalarının beklentileri tarafından yönlendirilmeden nasıl yaşamak ve nasıl davranmak istediğine karar verebilmekle ilgilidir," diye açıklıyor.

Ayrım incedir ve önemli olmasının nedeni de budur. Otonomi, başkalarının görüşünün seni ilgilendirmemesi demek değildir. Karar verildiğinde onun sana ait görünmesi demektir.

Önerdiği test tek bir cümle ve üç saniye sürüyor: "Kimse kararım hakkında yorum yapamasaydı, aynı şeyi mi seçerdim?" Yanıt hayırsa, o seçim senin değildi - odada bile olmayan bir izleyiciyle yapılmış bir anlaşmaydı.

Otantiklik de, diyor, o sözcük altında pazarlanan şey değil. "Otantik olmak daha çok, ne düşündüğümüz, neye değer verdiğimiz ve nasıl davrandığımız arasındaki belli bir tutarlılıkla ilgilidir." Bir poz değil, bir örtüşme - ve yalnızca eylemlerle sınanır.

Sosyal medya bu hesabı zorlaştırıyor, çünkü onu sayısal hâle getiriyor. Başkalarının onayı her zaman vardı, ama hiçbir zaman artan ya da yerinde sayan bir rakam biçiminde görünür değildi. Dışarıdan gelen onay bir ölçüte kavuştuğunda, otonomi bilinçli çaba gerektiren bir iş hâline geliyor.

Bir yararlı nokta daha: otonomi tek parça değil. İşte tümüyle kendi başınıza olabilir, bir ilişkideyse hiç seçmediğiniz beklentilere göre işleyebilirsiniz. Bu yüzden Acedo Herrera, kontrolün genel değil, bağlam bazında yapılmasını öneriyor.

Son olarak pişmanlık üzerine. Vicdan azabı dediğimiz şeyin büyük bölümü, diyor, aslında kendimizinmiş gibi taşıdığımız bir başkasının hayal kırıklığıdır. Bitirdiği soru kısa: yaptıklarımın ne kadarını gerçekten ben seçtim?