Dünyanın en büyük ekonomisinin maliye bakanı „tarihin en sert yaptırımları”nın geldiğini söylüyorsa, bu bir tehdit değildir. Bu bir takvimdir. Scott Bessent bunu kameralar önünde söyledi, pazartesi günü somut önlemlerin açıklanacağı bir basın toplantısı duyurdu ve yoruma yer bırakmayan bir cümle ekledi: „Ya bizimlesiniz ya da bize karşısınız.”

Formül yeni değil. Bunu 2001'de de duyduk ve o cümle o zaman birkaç ay içinde tüm dünyayı iki kampa böldü. Fark şu ki bu kez ordu değil, imza isteniyor - kim İran petrolü almayı bırakacak, kim bırakmayacak.

Bessent ikili bir yaklaşım tarif ediyor: abluka artı Tahran'ın bugüne kadar dayandığı her şeyden daha sert bir yaptırım rejimi. Açıkladığı üzere amaç, İran rejiminin istikrarsızlaştırılması - ekonomik baskının ise büyük bir askeri operasyon ihtiyacını azaltacağını savunuyor. Başka bir deyişle: açlık bombalardan hızlı çalışır ve havaalanında tabut istemez.

Asıl muhatap Çin

En ilginç kısım İran'la ilgili değil. Çin'in Tahran'la ticari bağları sorulduğunda Bessent, özel görüşmelerin en etkili yol olacağını söyledi ve hemen her şeyi açıklayan rakamı andı: Çin enerjisinin yüzde 50'sini Basra Körfezi bölgesinden alıyor. Bu bir not değil, kimin kimi gırtlağından tuttuğunun hatırlatmasıdır.

Çünkü Pekin'siz yaptırımlar bir kâğıt parçasıdır. İran neredeyse yarım yüzyıldır bir tür ekonomik kısıtlama altında yaşıyor - 1979'dan ve İslam Devrimi'nden bu yana kesintisiz. Kırk yedi yıllık yaptırımlar rejimi devirmediyse, kırk sekizincisinin tam olarak ne yapması bekleniyor?

Yanıt şu: bu kez hedef İran'ın kendisi değil, onunla ticaret yapan herkes. „Ya bizimlesiniz ya bize karşısınız” Tahran'a söylenmiyor - Tahran çoktan diğer tarafta. Bu, taraf seçmeye hiç niyeti olmayanlar dahil, geri kalan herkese söyleniyor.

Ve Balkanlar bu cümleyi ezbere bilir. Büyükler her kavga ettiğinde küçüklere bir anket ve bir yanıt süresi düşer. Soru, yanında mıyız karşısında mıyız değil - soru, kararı neden yine bir başkasının verdiğidir.