Мамен ја чувала постелнината на бабата под кревет со години. Не знаела за што ќе ја употреби – само знаела дека тој момент ќе дојде. Кога одлучила да се омажи, решението дошло само: таа постелнина ќе стане венчаница. „Секое пробање стана начин да ја почувствувам уште поблиску. Чувствував дека таа и Белен го прават фустанот заедно” – раскажала Мамен за соработката со дизајнерката Белен Миранда.

Резултатот е невенчаница. Чипкава, лесна, со тесна линија и рачно работени детали извадени директно од ткаенината на бабата. Цветен венец завршува каде фустанот почнува. Ниту еден модел во каталог не може да понуди ова – затоа што ова не е мода, ова е семејна историја на телото.

Свадбата се одржа во Асендадо Маhалоба. Десет години врска, трисотина гости, музика до зори. „Не запревме да танцуваме цела ноќ” – рекла Мамен. Тоа е оценката со која вреди да се завршат свадбените приказни – не колку е скап бандот, туку дали гостите биле на нозе до крај.

Инспирацијата да направите нешто со вредност која не може да се купи – ткаенина на баба, стара чипка, семеен накит – е секогаш подобра од следење на тренд. Мамен тоа го знаела уште кога постелнината ја чувала под кревет. Го чекала вистинскиот момент. И тој дошол.