ПСЖ повторно го крена трофејот на Лигата на шампионите, и повторно го направи тоа на најсуровиот можен начин – со пенали. Арсенал поведе уште во шестата минута и со часови личеше дека конечно ќе ја скрши клетвата на големите финала, но завршницата беше за Французите: 4:3 по единаесетметровки, по 1:1 на крајот од продолженијата.

Каи Хаверц го отвори натпреварот рано – собра една отскокната топка, влезе во казнениот простор и погоди. Со тој гол Хаверц стана дури третиот играч во историјата што постигнал за два различни клуба во финале на Лигата на шампионите, до Кристијано Роналдо и Марио Манџукиќ. Почеток од соништата за лондонскиот клуб.

Но финалињата ретко им припаѓаат на оние што поведуваат прерано. ПСЖ притискаше цело полувреме, Фабијан Руиз погоди до гол со глава, а Ашраф Хаким го испроба голманот Давид Раја. Изедначувањето стигна од белата точка – Усман Дембеле беше прецизен и со тоа влезе во друштво од само пет играчи кои постигнале во секој нокаут-натпревар во една сезона на најелитниот клупски турнир, покрај Роналдо, Меси, Дијего Милито и Садио Мане.

Кваца Кварацкелија ја затресе пречката кон крајот на регуларниот дел, а Бредли Баркола ја имаше можноста на вечерта за победнички гол – и ја пропушти. Продолженијата не донесоа погодок, па одлуката падна таму каде што паѓа најчесто кога двете екипи се исплашени да изгубат: на пенали.

Решавачкиот удар го изведе Лукас Бералдо, и Париз повторно го има трофејот што со години го бркаше со милијарди, а сега го брани како свој. Арсенал пак си заминува дома со уште едно финале во кое беше тука, близу, на дофат – и сепак со празни раце. Колку пати една екипа може да биде „речиси”, пред тоа да стане идентитет?