Макс Ферстапен има четири светски титули и не му треба веќе ништо да докажува никому. Сепак, кога го прашаа дали во Формула 1 постои страв, тој не се извади со фраза. „Денес сè уште може да се умре на асфалт. Немам страв, но свесен сум за ризикот.“

Реченицата доаѓа како одговор на познатата мисла на Ники Лауда – дека возач кој не чувствува страв е опасност. Ферстапен ја врти сцената кон времето: „Во шеесеттите, седумдесеттите или осумдесеттите, стазите и сè околу нив беа толку опасни што секогаш постоеше можност да умреш секој пат кога ќе влезеше во болидот.“ Денес нивоата на безбедност се многу повисоки. Но не се нула. Тој едноставно одбива да го нарече тоа страв – тоа е свесност за ситуации што можат да завршат лошо.

Мадрид како „новото Монако“ – а тој таму никогаш не бил

Новата градска стаза во Мадрид веќе ја рекламираат како следното Монако. Ферстапен на тоа одговара со нешто што ретко се слуша од спортист во кампања: не знае. „Прво, никогаш не сум бил во Мадрид.“ Ниту ја возел стазата на симулатор. „Не знам што да очекувам; но претпоставувам дека токму тоа е возбудливиот дел.“ Кривината што ја носи името La Monumental ќе ја види на лице место.

Има нешто освежувачки во возач кој на прашање за очекувања одговара дека нема очекувања. Колку пати слушаме спортист што пристигнува некаде и веќе знае дека местото е „магично“?

Како се тренира глава што не се крши

Мотото на часовникарскиот бренд што го претставува гласи „Не пукај под притисок“. Прашан како се тренира тоа со дваесет возачи зад грб што чекаат грешка, Ферстапен одговара со три реченици вкупно: „Не комплицирај ги работите премногу. Знам кој сум и си верувам себеси.“ Толку.

Истата економичност ја применува и на титулите. Дали одбраната на првенство е задоволство или самонаметната тиранија? „Никогаш не ми било важно дали сум ловец или ловен, бидејќи на крајот сè зависи од тоа колку е добар твојот болид.“ И додава нешто што шампионите ретко го изговараат наглас – дека е свесен оти во еден момент повторно ќе изгуби, и дека тоа е во ред.

Телото плаќа во врат, крст и рамења

Возачите одамна не се само возачи. Ферстапен вели дека зоните каде најмногу треба да биде силен се вратот, долниот дел од грбот и рамењата, плус нозете поради силата при кочење. Но одбива да прави митологија од тоа: секој спорт троши свои мускули. „Ако фудбалер седне во болид на Формула 1, и тој ќе излезе уништен.“

За исхраната е уште поотворен: „Не живеам со екстремната ригидност на велосипедист со диета.“ Има слободни оброци, ги има свесно, и точно знае кога смее да ужива во добар оброк и кога мора повторно да се стегне. Единственото правило што сам си го наметнал е дека не смее да излезе од болидот со чувство дека телото го ограничило.

Легат: човек што останал свој

На прашање што би сакал татко еден ден да му каже на син пред витрина со неговите шлемови, одговорот не е за трофеи. „Би сакал да зборува за некој кој, пред сè, останал верен на себеси.“ Дури потоа доаѓа неукротливиот натпреварувач што не оставал ниту грам изведба неискористен.

А на прашање каков совет би му дал на 17-годишникот што првпат ги врзал појасите во Торо Росо – никаков. „Вистинската вредност на животот е во тоа што не знаеш што носи иднината.“ Треба да се сопнеш, да згрешиш и да поминеш низ тешки денови. Ретка реченица во спорт каде сите продаваат сигурност.