Колку пати сте платиле провизија за нешто што воопшто не сте побарале – одржување на неактивна сметка, проверка на состојба на банкомат, или некоја „услуга” за која дознавате дури кога ќе ви ја одбијат од сметката? Лидерката на ЛДП и пратеничка Моника Зајкова бара итно законско решение за да се запре она што таа го нарекува „шурење” на граѓаните од страна на банките.

„Кога државата гледа дека постојано растат провизиите и дека банките ги ‘шурат’ граѓаните со непотребни трошоци, нека се направи една анализа”, порача Зајкова. „Неразбирливо е да плаќаш за одржување на неактивни сметки или за проверка на состојба на банкомат.” Нејзината поента е едноставна – во други европски земји ова е законски регулирано, па зошто кај нас да не биде.

Предлогот на ЛДП за намалување на банкарските провизии неодамна беше отфрлен од владејачкото мнозинство во Собранието. Зајкова предупредува дека можно зголемување на провизиите за 30 проценти најмногу ќе ги погоди пензионерите и редовните, кредитоспособни граѓани – токму оние што најмалку можат да се одбранат.

Таа оди и чекор подалеку со прашање што ретко се изговара гласно: зошто власта толку лесно стои на страната на банките? Зајкова сугерира дека одговорот можеби се крие во кредитите што банките им ги даваат на партиите или во начинот на финансирање на политичките субјекти – нешто што, вели, заслужува објаснување.

И гувернерот на Народната банка повика на намалување на провизиите, што значи дека проблемот не е измислица на една опозициска партија. Прашањето што останува за обичниот граѓанин е горко познато: кога и регулаторот и опозицијата велат дека банките претеруваат, кој точно ја штити власта – граѓанинот што плаќа провизија за свои пари, или банката што ја наплаќа?